Blog

  • Chef Rivera e Alejandro Rivera: “O restaurante forma parte da historia da vila”

    Chef Rivera e Alejandro Rivera: “O restaurante forma parte da historia da vila”

    O restaurante padronés cumple 50 anos en activo, consolidándose como un referente na cociña do concello

    José Antonio Rivera, Chef Rivera, e Alejandro Rivera no seu restaurante en Padrón | Carla del Río Otero

    O restaurante Chef Rivera, un dos establecementos hostaleiros máis recoñecidos de Padrón, celebra este ano o seu 50 aniversario, despois de abrir as súas portas o 19 de marzo de 1976. Fundado polo chef José Antonio Rivera Casal e a súa muller, Pierrette Armero, o negocio continúa coa participación do seu fillo Alejandro Rivera, que acompaña o seu pai nos fogóns. Coincidindo con esta efeméride, a Fundación Amigos de Galicia concedeulles a súa Medalla de Ouro a José Antonio e Pierrette, en recoñecemento á súa traxectoria profesional e ao seu compromiso coa entidade e as súas iniciativas sociais.

    Este ano cumprides 50 anos co restaurante. Tras tantos anos detrás dos fogóns, que queda nesta cociña daquela que comezou en 1976?

    Chef Rivera: Nada, non ten nada que ver. Eran outros tempos, daquela era unha cociña moi arriscada aquí, porque claro, viñamos de cociñar nos mellores restaurantes de Londres, de París, e claro, Padrón é Padrón. E entón, nun principio, case foi un fracaso. Tivemos que cambiar o concepto que tiñamos e adaptarnos un pouco aquí. Sempre tendo en conta que hai que actualizarse, pero aquela idea revolucionaria en Padrón non daba. Póñoche un exemplo, daquela facíamos un tartar de salmón e cando lles dicías que era un peixe cru, dicían: «Estás tolo, a min faimo á prancha». Eran pratos que hoxe en día si que teñen sentido, pero daquela non. E ao final pois tivemos que facer unha cociña máis de aquí, aínda que sempre tivemos presente ir renovando e facendo cousas distintas, claro.

    Que dificultades encontra un restaurante de cincuenta anos de historia para adaptarse ás novas xeracións de consumidores?

    CR: A ver, adaptarse, si, pero tendo en conta sempre que a cociña… A xente, a gran maioría, o que quere é comer. Tamén hai que estar ao día, hai que facer cociña, pero iso dache un cinco por cento de beneficio. Iso dito polo mellor restaurante do mundo. Ferran Adrià, cando lle preguntan que porcentaxe cre que lle gusta este tipo de cociña Michelin e tal, di que un cinco por cento. Claro, un cinco por cento en Padrón non comes. Pero é que non é en Padrón, vouche máis lonxe aínda: en ningún lado. É que é moi arriscado dicilo, pero normalmente un restaurante con estrela Michelin, se non ten algo de apoio por outro lado, só con iso non é negocio, non é rendible. E a proba é que, cando viñemos, quen tamén facía un tipo de cociña estilo estrela Michelin non tiña ningún apoio de fóra para poder seguir adiante.

    Aljandro Rivera: Se non tes ingresos doutro lado, nada.

    CR: E eu aquí, naquela época, non tería ingresos por outro lado. Entón eu tiven que adaptarme, porque se non tería que pechar. Non hai máis.

    Agora están de moda os restaurantes de degustación que poñen pratos moi pequenos, que che cobran cen ou douscentos euros por un menú. Que opinades vós dese concepto de restaurantes?

    CR : Non é rendible. Un restaurante cunha estrela, se non ten outra forma de ingresos non vai chegar a moito. Normalmente, economicamente, un restaurante con estrela Michelin non é rendible.

    AR : Eu non opino o mesmo, de feito,  non vexo que pechen. Vexo que cada ano hai máis restaurantes con estrela Michelin en Galicia e só pecha un cada tres ou catro anos.

    Falabamos antes da innovación. Pensades que coas novas xeracións estanse perdendo as receitas tradicionais? Que credes que está a fallar para que non se retransmitan eses coñecementos?

    AR: Eu penso que son os tempos. A xente non ten tempo para facer unha pota de callos, por exemplo. Despois tamén hai moita xente que vai estudar fóra, entón non está tanto na casa. Antes as familias vivían todas nunha casa, entón era máis fácil que aprendeses a facelo da túa nai ou da túa avoa.

    CR : Home, agora coas películas e todo iso, a xente ten como pouca capacidade de atención. Por iso, polo típico, non? Que estás vendo unha película e, no medio, póñeste a mirar o móbil. Pois entón imaxínate para aprender a facer unhas lentellas.

    E onde credes que está a fronteira entre a preservación da gastronomía tradicional galega e esa innovación?

    CR: Para min non hai, para min é todo o mesmo. Non hai cociña moderna ou cociña tradicional. Hai cociña boa e cociña mala. Ti podes facer unha xelatina pero, con que fas a xelatina? Cun líquido. E como fas ese caldo? Pois, se o fas ben, tes que facelo da maneira tradicional. Despois, en vez de nunha sopa, preséntalo nunha xelatina, pero a base segue sendo a mesma. Para facer as innovacións tes que saber a base da comida.

    Que importancia ten o produto local no restaurante?

    CR: Home, moi importante, claro. A lamprea, por exemplo. A lamprea cómese aquí e en poucos sitios máis. E a lamprea si, é das poucas cousas que nos quedan a nós, porque o salmón non se pode, a troita non se pode, o reo non se pode.. A lamprea, de momento, toquemos madeira, é das poucas cousas importantes, claro. Nós temos xente que vén da Coruña, de Ferrol, a comer lamprea.

    Que considerades que aporta este restaurante á cultura local padronesa?

    CR: Home, a xente ten recordos. Son moitos anos e moitos dos padroneses casáronse aquí, que levamos xa 20 anos facendo vodas.

    AR: Hai moitas veces que ven xente e dinos que teñen recordos de vir comer co seu avó. Tantos anos dan para moito, evidentemente. Forma parte da historia.

    Que estratexias tendes para o futuro?

    AR: Non é fácil. Non, é que ti tes que adaptarte un pouco aos clientes. Podes ir evolucionándoos un pouco, pero tamén en función da xente que che veña, ¿sabes? Non vas coller ti e botar a xente que leva vindo tantos anos. Vas acostumándoos a outras cousas e, se lles gustan, pois podes seguir por aí. E se non, pois tes que cambiar.

    Carla del Río

    Estudante do cuarto curso no Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela

  • Ribeira dáse a man contra o cancro de mama

    Ribeira dáse a man contra o cancro de mama

    A Asociación Española contra el Cáncer (AECC) adiantou a conmemoración do Día Mundial contra o Cancro de Mama, que se celebra o 19 de outubro, cunha cadea humana

    Ribeira


    A cadea humana tomou a rúa Campo de Marte | Andrea Abad

    O sábado de mercado ten un ritmo propio. O balbordo dos postos, as conversas espontáneas e o balanceo das bolsas ao ritmo dos pasos compoñen a banda sonora a súa banda sonora. O arrecendo do café mestúrase co aire salgado que chega do mar, mentres nas terrazas os clientes apuran o vermú antes de regresar a casa. Todo semella seguir o ritmo habitual dunha mañá de outubro.

    Porén, hai máis movemento do habitual. Na zona do Malecón, a delegación local da Asociación Española Contra el Cáncer (AECC) prepara unha cadea humana para dar visibilidade á enfermidade, unha convocatoria que coincide coa celebración do Día Mundial contra o Cancro de mama. A xornada comezou a primeira hora da mañá coa instalación dunha mesa de donativos á que os veciños “responderon con xenerosidade”, segundo explica a presidenta da entidade local, María Jesús Paz. Despois de pedir colaboración, tocaba facer visible a causa.

    Arredor das 14:00 comezan a achegarse as primeiras persoas ao punto de encontro, paralelo á praza. Chegan de dúas en dúas e van conformando un grupo cada vez máis diverso, pero cun elemento común: a roupa rosa. A cor, que simboliza a loita contra a enfermidade, aparece en chaquetas, bufandas e lazos prendidos no peito.

    O día está marcado por un frío que se mete polas mangas e obriga a esconder as mans nos petos. O sol, baixo e oblicuo, apenas chega ao fondo do corredor que forman as fachadas da rúa Campo de Marte, contigua ao Malecón. Na luz do mediodía cólase un ton pálido, case de inverno temperán. Con todo, ninguén ten intención de marchar.

    Pasados dez minutos, unha muller estendeu a man para a outra a collera, dando inicio á cadea. Un a un, os presentes foron sacando as mans dos petos para ofrecérllelas á persoa que tiñan ao lado. Os dedos únense e a fila comeza a adquirir unha forma propia e a cor rosa debuxa unha liña sobre os tons apagados das rúas de pedra. O frío, que sempre gaña na soidade, comeza a perder forza ante a unión da xente.

    A cadea non chegou a pecharse porque ninguén tivo o valor para facelo. O xesto non pasa desapercibido entre as persoas que pasan e non son poucas as que frean o seu camiño para unirse á reivindicación. Dende as terrazas que rodean o lugar, moitos camareiros deixan os panos nas mesas para unirse aos seus veciños. No acto participa tamén a alcaldesa, María Sampedro, acompañada do seu fillo. Xunto a ela, o Tenente Alcalde Vicente Mariño e o conselleiro de Mar e Festexos, Fernando Abraldes danse a man para demostrar que o cancro de mama non é só unha preocupación feminina.

    Un neno fíxase do vento que move as follas con agresividade e pregunta en voz alta se a cadea non se vai romper. “Non, porque somos moitos”, responde a muller que lle colle a man. Este sóltase para contar cos dedos: “Un, dous, tres… xa non sei máis”. Cincuenta é un número moi alto para un rapaz tan pequeno, así que remata dando por boa a súa propia conta: “Somos moitísimos!”.

    Entre as mans enlazadas circulan apertas, preguntas e palabras de ánimo que apenas sobresaen por riba do murmurio da rúa. No medio da cadea, unha muller pregúntalle a outra: “Que tal estás?”. Ana, quen padece a enfermidade, responde: “Estou, que é o importante”. A conversa semella deter o tempo durante uns instantes antes de que o vento a leve. A súa compañeira apertoulle con forza a man para demostrarlle que estaba aí con ela, porque “as palabras xa non eran suficientes”.

    Entre os participantes non faltaron as mensaxes de ánimo| Andrea Abad

    Coa fila formada, toma a palabra María Jesús Paz. Define a xornada como unha “data importante” e agradece a asistencia dos veciños. A presidenta da asociación insiste na necesidade de que a poboación participe nos programas de cribado, unha das principais ferramentas para detectar a enfermidade antes de que presente síntomas.

    Ao igual que co inicio, ninguén anunciou o final. Ao rematar o discurso, unha das participantes comezou a aplaudir, creando un efecto dominó no resto dos presentes. As mans sóltanse pouco a pouco e algunhas tardan en volver aos petos. O mercado recupera entón o seu ruído de sábado, pero na rúa aínda queda a sensación de que, durante uns minutos, ninguén tivo frío.

    Andrea Abad

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela

  • Un micrófono aberto para as autoras galegas no Día das Escritoras 

    Un micrófono aberto para as autoras galegas no Día das Escritoras 

    O programa dirixido pola xornalista Lara Salgado traslada os micrófonos da SER á Biblioteca Ánxel Casal para achegar ao público a figura das mulleres na literatura galega 

    Especial La Ventana de Galicia Cadena SER | Ana González Chogó

    O silencio que adoitan outorgar un martes calquera de outubro as paredes da Biblioteca Ánxel Casal, en Santiago de Compostela, vese hoxe interrompido por un ecosistema inusual: aparecen nela as conversas de presentación e saúdo entre as participantes do programa que imos presenciar. Hoxe, martes 20 de outubro, a gran biblioteca compostelá converte unha das súas salas nun estudo de radio improvisado que acolle as ondas da Cadena SER para conmemorar o Día das Escritoras nun programa especial de La Ventana de Galicia, co fin de abordar o presente e o futuro da literatura galega e o papel das mulleres nun ámbito no que non deixan de medrar. 

    Esta convocatoria, de entrada de balde, atraeu ata a biblioteca a un público que foi chegando paulatinamente e que, xa a falta de cinco minutos de que comezase a emisión, encheu a sala dispoñible, que contaba cunhas 50 cadeiras. Esta audiencia, conformada principalmente por alumnos de Xornalismo, viña con moitas ganas de escoitar de primeira man as historias das mulleres no ámbito da literatura galega.  

    As diferentes conversas provintes do público remataron en canto ás 19:00 soou a tan recoñecible sinfonía da Cadena SER que deu comezo á emisión. “Non hai nada como a puntualidade da radio”, murmuraban polo baixo entre risas algunhas alumnas de Xornalismo presentes no público, xa afeitas a esta puntualidade radiofónica tan característica.

    Despois dun pequeno boletín informativo e pasados seis minutos das sete, Melania Cruz, actriz encargada de poñerlle voz a diferentes textos das autoras galegas ao longo do programa, interpretou un fragmento da obra Prefiro condenarme, de Maragarita Ledo, que, tras un gran aplauso posterior, deu por comezado oficialmente o programa. 

    Ás rendas deste especial está a xornalista Lara Salgado, á cal vemos encabezando a mesa de participantes. Porén, non está soa, xa que conta coa presenza ao seu costado de José López Campos, conselleiro de Cultura e Lingua que, ao pouco de comezar a súa intervención, puxo o foco da conversa na necesidade de “visibilizar o papel das escritoras no ámbito xeral” e lembrando con moito cariño o acto do Día das Escritoras celebrado no pasado ano 2025 na Cidade da Cultura.  

    Na súa intervención destacou tamén como Galicia está hoxe en día producindo cada vez máis obras cara ao exterior e como se están “recolectando premios a nivel cultural e con moito prestixio grazas á literatura en galego”. Pola súa parte, Lara Salgado sacou uns datos non tan esperanzadores sobre a lectura na nosa lingua e, despois dunha curta reflexión, o conselleiro asegurou que “aínda queda moito camiño por percorrer” e que na actualidade “seguen habendo informes que nos obrigan a reflexionar e a pensar”.

    Acabada esta primeira intervención e mentras Melania Cruz interpretaba outro fragmento, o conselleiro baixou da mesa de participantes para deixar oco ás seguintes convidadas do programa. Á dereita de Lara Salgado colocouse María Nieto, escritora e xornalista, e á esquerda situáronse Mon Vilar, encargada da libraría Lila de Lilith (Santiago de Compostela) e Teresa Zataraín, responsable da Editorial Creotz.  

    Unha vez xa colocadas as participantes na mesa, a conversa fluíu dunha maneira moi diferente, as ideas calaban fortemente no público e a quenda de palabra, encabezada por Lara, foi establecida de xeito igual para todas as participantes de xeito que se conformou un clima agradable de escoita que rapidamente deixou varias ideas interesantes no programa.  

    “A literatura escrita por mulleres leva enriba un selo ‘para mulleres’, cousa que non pasa pola literatura escrita por homes”. 

    “Hai que ter en conta que hoxe ser muller escritora é posible, pero xa deixamos atrás moito material que abriu camiños cara á literatura feminina de hoxe”. 

    “Creo que hai unha comunidade, sobre todo de lectoras, que convertiu ler non só nun pasatempo, senón nunha tendencia. As novas xeracións son lectoras e se somos quen de envolver a literatura co lazo que lles gusta, pode chegar a ter moitos mellores resultados dos que xa temos”. 

    Estas son algunhas reflexións que puidemos escoitar por parte das participantes, reflexións que fuxían dos tópicos que moitas veces se escoitan neste tipo de eventos e que conseguiron converter o discurso radiofónico nunha mensaxe directa cara aos ouvintes, xa que o público que se atopaba alí asentía ás palabras das participantes.  

    Mentres escoitabamos outra pequena intervención de Melania, as cadeiras da mesa de micros volveron a cambiar de participantes, pois nese momento era a quenda das últimas convidadas ao programa: a directora da Biblioteca Ánxel Casal e a recoñecida chef Lucía Freitas, a cal presentou a súa iniciativa para recuperar receitas tradicionais das nosas nais. O proxecto, levado ao cabo pola chef, pretende ilustrar as receitas de toda vida e poñer en valor esa ‘cociña de memoria’.  

    Quedaban só dous minutos para as 20:00 e o programa remataba como comezaba: Melania interpretaba outro fragmento, esta vez poñendo en valor unha peza de Rosalía de Castro. Xa para as oito en punto, os aplausos do público fundíanse coa sintonía de peche que poñía fin a esta xornada radiofónica. 

    Non obstante, cando a luz vermella do directo apagouse e xa coa emisión dos micrófonos pechada, o verdadeiro eco desta xornada non podía darse por rematado aínda. Mentres o público recollía as súas cousas e o equipo da SER os cables, focos e cadeiras, os participantes aproveitaban para manter entre eles unha amigable conversación para rematar a sesión.  

    Tras saír da biblioteca, podemos dicir que este Día das Escritoras na Ánxel Casal serviu para lembrar que aínda queda moito camiño por percorrer, pero que existe un bo futuro para a literatura galega nas mulleres. 

    Ana González Chogó

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela

  • O día grande das San Lucas de Mondoñedo: festa, cabalos e tradición 

    O día grande das San Lucas de Mondoñedo: festa, cabalos e tradición 

    Un domingo moi esperado para a veciñanza mindoniense, pero tamén para curiosos que se achegan dende diferentes puntos da xeografía

    Mondoñedo

    Coa súa orixe en 1156, as festas de San Lucas seguen atraendo a milleiros de visitantes. Unha feira de gando declarada festa de interese turístico de Galicia que conserva as súas profundas raíces rurais e que ten como eixos principais a admiración profunda aos cabalos, a defensa da identidade local e a preservación do legado dunha das vilas máis especiais de Galicia, que conta con apenas 3.000 habitantes.

    Un cartel das festas, por Xosé Vizoso, na Praza da Catedral. | Cristina Martínez.

    O domingo, día grande dunhas festas que se estenderon nesta edición durante 10 días, comezou cos cabalos xa no campo da Feira. Alí estaban dende a súa baixada do monte e paso pola catedral de Mondoñedo que ten lugar a tarde anterior, agardando a celebrar a gran feira tradicional de gando cabalar dende as oito da mañá ata a sesión vermú. 

    Os gandeiros coidan dos seus cabalos durante a feira. | Cristina Martínez

    Ás once tivo lugar a misa no Santuario dos Remedios en honra a san Lucas, ao carón da feira. O pasarrúas desta vez estivo ao cargo do Grupo de Gaitas SOUTO XIMARO, acompañando aos icónicos cabezudos e aos Sanluqueiros e Sanluqueiras, mozos da vila orgullosos de representar a tradición local cos seus traxes de galegos. 

    Pronto tiveron que subir ao palco os Sanluqueiros para facer a entrega de premios ás mellores reses e aos gandeiros participantes nas distintas categorías. Acompañábannos o director das festas, Miguel Paz, o alcalde de Mondoñedo, Manuel Otero; e outras personalidades como o alcalde de Ferrol ou o bispo da catedral mindoniense. Mesturáronse moitas xeracións entre o público, pero tamén entre os participantes: moitos dos gandeiros, coa súa tradicional vara de pau, son nenas e nenos entusiasmados por seguir coas costumes e co respecto ao gando que os seus maiores lle ensinaron.

    As novas xeracións tamén están interesadas na gandeiría.| Cristina Martínez

    Tamén estivo presente na xornada a Conselleira de Medio Rural, María José Gómez. Recoñece a importancia desta festividade para o medio rural galego: “é esencial, os gandeiros e gandeiras son quen manteñen vivo o medio rural, quen producen os alimentos de gran calidade que temos en Galicia e sen eles non habería ningún espectáculo como o que estamos a vivir”. 

    Aproveitouse o acto para proxectar un vídeo homenaxe ao falecido Luciano García, símbolo destas históricas festas que cumpren 870 anos de tradición. No escenario, a súa familia máis achegada vivía o momento con emoción, especialmente o seu fillo, amplamente recoñecido e querido entre o público e a veciñanza. A cita tamén rendiu homenaxe ao célebre ilustrador galego Xosé Vizoso, encargado ata a súa morte o ano pasado de deseñar os carteis das San Lucas: o municipio adicoulle unha rúa nas inmediacións da Praza da Fonte Vella para que a partir de agora teña sempre un lugar en Mondoñedo. 

    Á tarde tiveron lugar so concursos de andadura galega e unha das citas máis esperadas: a actuación musical de Abraham Cupeiro na catedral, con pase ás 17:00 e ás 19:30. No seu repertorio, o artista incluíu pezas novas compostas para a ocasión, coa inspiración na obra do escritor mindoniense Álvaro Cunqueiro. Para os que preferisen outro tipo de música, podían subir a bailar á alameda coas orquestas Salsarena, Principal e o grupo D´Kriss. 

    Os cabalos á altura da Fonte Vella e a casa de Álvaro Cunqueiro. | Cristina Martínez

    Mentres, os cabalos preparábanse para a súa espectacular subida ao monte: foron a galope polas rúas empedradas da vila baixo a expectación de miles de persoas, recorrendo lugares emblemáticos como o campo dos Paxariños, a Praza da Fonte Vella e o barrio dos Muíños. Durante todo o ano, os cabalos viven en liberdade nos montes que rodean Mondoñedo. Ademais de para as San Lucas en outubro, só baixan á vila unha vez máis ao ano, para a rapa das bestas. O que se sinte ao ver todos os cabalos é, segundo os mindonienses, “unha emoción ao ver tantos, e ao ver como os dominan, eu quedo sorprendido coa cantidade deles” e “orgullo, tradición, sentimento e pertenza” que “hai que vivir en primeira persoa”. 

    A catedral de Mondoñedo como telón de fondo do espectáculo de doma nocturna. | Cristina Martínez

    O día grande culminou co espectáculo de doma nocturna na Praza da catedral, da man de Lola Elías, Javier Simón e Kevin Ferreira. Combinando as piruetas ecuestres con luces, música e un entorno inmellorable, o público multitudinario puido desfrutar un ano máis dun día de festa que, para os máis animados, aínda continuaba coa verbena. 

    Cristina Martínez Lorenzo

    Estudante do cuarto curso do Dobre Grao en Xornalismo e Comunicación Audiovisual na Universidade de Compostela

  • Máis de 3.000 persoas marchan unidas contra o cancro en Vigo 

    Máis de 3.000 persoas marchan unidas contra o cancro en Vigo 

    A primeira marcha contra o cancro da cidade olívica contou con probas de 10 e 5 quilómetros e unha andaina 

    Mario Rodriguez, o gañador na categoría masculina da carreira de dez quilómetros, cruzando a meta tras completar a proba en 24 minutos e 56 segundos | Marta López Castro 

    “Eu quero dicirlle dende aquí, a toda España, que se poñan en marcha contra o cancro; mais non só hoxe, senón todos os días do ano”, con esta frase inauguraba o alcalde da cidade de Vigo, Abel Caballero, a primeira marcha contra o cancro da cidade o pasado 18 de outubro. 3.268 persoas congregáronse fronte á sede da Asociación Española Contra el Cáncer (AECC) en Vigo, situada na rúa Venezuela, para amosar o seu apoio e colaborar nesta causa.  

    Pouco despois das 09:00 da mañá, a xente comezaba a facer fila diante da sede da AECC en Vigo para recoller os dorsais e as camisetas coas que participarían nas probas desta xornada. Pouco a pouco, prendas verdes foron enchendo a rúa entre quentamentos e fotografías conmemorativas ata que, ás 09:30, os encargados da organización presentaron a uns invitados moi especiais: o superheroe Spider–Man e a Legión 501, a asociación que, cun chisco á saga de películas La guerra de las galaxias, apoian a diversas causas. Todo foron risas, fotos, apertas e conversacións ata que lle chegou a hora ao alcalde da cidade olívica de dar o seu discurso, precedido polas palabras da presidenta provincial da AECC en Pontevedra, Ana García, e do presidente da delegación da asociación en Vigo, Martín Lázaro. Caballero non dubidou en afirmar: “Viva a Asociación Española Contra el Cáncer, porque sodes imprescindibles” e, por suposto, agradecer a colaboración de todos os presentes. 

    O alcalde da cidade de Vigo, Abel Caballero, xunto a Ana García, Martín Lázaro e membros da AECC na inauguración da I marcha contra o cancro en Vigo | Marta López Castro 

    A primeira proba do día comezou ás 10.00 cando os participantes na carreira de 10 quilómetros saíron en dirección á rúa Pizarro entre aplausos e gritos de ánimo. Os corredores percorreron a Travesía de Vigo e a Vía Norte ata chegar á rúa de Urzaiz, Príncipe e á Porta do Sol. O trazado continuou pola rúa Elduayen, o Paseo de Alfonso XII, Falperra e Cachamuíña para percorrer a Ronda de Don Bosco e subir a rúa de Enrique Blein Budiño para chegar ao punto de partida e finalizar a primeira volta desta proba. 

    Soamente pasaban 24 minutos e 56 segundos do inicio da proba cando Mario Rodríguez pasou pola meta por segunda vez, converténdose no gañador desta categoría. “É un pracer que tanta xente se una a esta causa”, asegurou o gañador unha vez rematada a proba, que amosaba unha grande alegría malia a súa fatiga. Mario tamén afirmou que “gañar é o de menos, isto é por unha causa e que haxa tanta xente aquí xa é unha vitoria para min”, resaltando así a grande importancia deste evento. Por outra banda, Ella Martín e Rebeca Perea encabezaron a clasificación feminina ao cruzar a meta collidas da man e parar o cronómetro aos 29 minutos. “Á metade da carreira decidimos que iamos a chegar xuntas, é o que máis sentido tiña”, comentou Ella unha vez recuperada do esforzo final. 

    Ella Martín e Rebeca Perea, as gañadadoras na categoría feminina da carreira de dez quilómetros, cruzando a meta tras completar a proba en 29 minutos | Marta López Castro 

    Ademais dos máis de 3.000 participantes, na rúa xuntáronse centos de persoas que, entre apertas, aplausos e gritos de apoio, non deixaron que ningún corredor chegase á meta sen sentirse arroupado por eles.  

    Posteriormente, ás 11:30, comezou a proba de cinco quilómetros, á que seguiu a andaina. Estes dous eventos permitiron que moitas máis persoas, con diferentes preparacións físicas, tamén puidesen participar na primeira edición da marcha contra o cancro en Vigo. 

    Unha vez rematadas todas as probas, procedeuse á entrega de premios. Todos os gañadores tiñan algo en común: a alegría de ter formado parte desta iniciativa que foi todo un éxito. Pero, sen dúbida, o gran éxito da xornada foi o posto de “merchandising” da AECC, sempre con decenas de persoas ao redor desexosas de aportar o que puidesen para a investigación desta enfermidade.  

    Tras a grande acollida desta iniciativa, non hai dúbida de que o vindeiro ano a Asociación Española Contra el Cáncer en Vigo organizará unha segunda edición desta marcha para continuar investigando e apoiando ás persoas que padecen esta enfermidade. 

    Marta López Castro

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela

  • 9Louro desborda Arteixo: o futuro da música en galego non coubo na praza do Balneario

    9Louro desborda Arteixo: o futuro da música en galego non coubo na praza do Balneario

    O artista muradán presentou na Feira Histórica o seu novo EP ante unha praza desbordada, aínda que foron os vellos éxitos os que máis voces levantaron

    9Louro o sábado 17 de outubro en Arteixo, nunha abarrotada praza do Balneario | Pablo Añón

    Arteixo levaba toda a fin de semana empeñado en regresar a 1900. Pero ás 23:01 da noite do sábado, a viaxe no tempo sufriu unha avaría: na praza do Balneario apareceu 9Louro e, con el, unha multitude que non cabía no espazo previsto para recibila. A carpa estaba ateigada e, fóra dela, entre os seus laterais e os arredores, había xente resignada a escoitar o concerto sen conseguir ver o escenario. A XXV Feira Histórica celebraba “25 anos de lembranzas”, aínda que o espectáculo máis concorrido da noite falaba, precisamente, do que está por vir.  

    Minutos antes, a mesma praza ofrecera outra fotografía. Ortiga, programado para as 21:30, puxera a súa mestura de ritmos verbeneiros e cumbia ante un público notablemente máis reducido. Non é unha medida da calidade do seu directo, senón máis ben da capacidade da convocatorio do seguinte. Ata Arteixo chegaran seguidores de Santiago, Caldas ou Lugo. A idade media baixaba a ollo confore se achegaba a hora de Martín Louro. Predominaban os adolescentes e os vinteañeiros, había trintañeiros e tamén pais e parellas moito máis veteranas que miraban o escenario coa curiosidade de quen non entende de todo o que está a pasar, pero sabe que algo está a pasar. Seica o feito de que o groso das cancións de 9Louro falen do tema universal por excelencia, o amor, teña algo que ver.  

    O de Muros comezou cunha pequena declaración de intencións. En lugar de disparar de saída Pelijroso, o seu “seguro” para prender calquera festa, escolleu 0 estrés, do EP NO SINTO=, publicado por sorpresa o 9 de outubro. Contravindo as dinámicas de distribución da industria actual, non houbo unha longa campaña de sinxelos de adianto. Son cinco temas novos, doce minutos de música e unha produción confiada a 17., nunha etapa que se afasta da colaboración habitual con Yuly. Iso si, Pelijroso chegou xa no segundo posto do repertorio. Renovarse está ben, mais prescindir dos seguros de vida tampouco fai falta. 

    Tras Un silensio, que non atendeu á literalidade dos coros que xerou no público, Louro parou para mirar arredor. “É unha ida de olla a de xente que hai aquí”, recoñeceu, antes de pedir un aplauso para os propios asistentes. Contou que viña de actuar en Madrid e de pasar o mércores e o xoves cunha gastroenterite. Non se lle notaba na enerxía. Coas novas lájrimas, jastalo en ti ou si me matas chegou tamén un espectáculo máis coreografado, cun especial protagonismo nos temas novos dos seus catro habituais bailaríns. O directo gañou en imaxe, aínda que non sempre en resposta popular. Semella que hai versos que precisan máis dunha semana para instalarse na memoria. 

    A excepción foi sei que…. O propio cantante presentouna como unha das súas favoritas e advertiu de que tiña un retrouso moi sinxelo. Foi unha das novidades que mellor atopou o camiño ata a xente. Coas demais, o entusiasmo estaba máis nos corpos que nas letras. Non é un problema menor nin un fracaso. É a distancia normal entre publicar un disco e lograr que centos de persoas cho devolvan cantado. Sobre todo cando o teu catálogo xa inclúe cancións que non precisan presentación.  

    De feito, bastoulle con preguntar se había “moito bachatero” en Arteixo para que Vieta fixese o resto. Tamén recuperou dame1dame1, publicada no verán. Se a feira convidaba a retroceder 126 anos, o cantante parecía máis interesado en manter o período estival vivo. En zona vella confirmou o oficio dos seus máis clásicos, e Veráns colocou o concerto noutra temperatura. Para o final deste tema reapareceu Ortiga. Os dous reclamaron aplausos un para o outro. Foi un xesto breve, pero expresivo dunha escena galega actual na que os artistas se acompañan, comparten cancións e medran sen necesidade de representar unha guerra por ver quen ocupa o primeiro posto do cartel. 

    Louro agradeceu expresamente que a música urbana en galega reunise semellante público e desexou que continuase sendo así. Ese ghallegho de gheada e seseo que fai bailar a xente soa tan natural nas súas cancións, como na súa maneira de falar entre tema e tema. E aí estaba, nunha vila castelanizada que festexaba as tradicións de hai máis dun século, unha multitude cantando de memoria outras formas de vivir a lingua. Ata a roupa levou selo local: agradeceu ao Café Santa Bárbara a peza que vestía, co 15142 de Arteixo estampado. A identidade, no lugar que acolle a sede da principal empresa de moda do mundo, tamén cabe nun código postal.  

    9Louro, falando co público entre canción e canción no seu concerto en Arteixo | Pablo Añón

    Houbo outro código, esta vez luminoso, cando Fíos acendeu os flashes dos teléfonos e fixo da praza un pequeno enxame de vagalumes electrónicos. A imaxe resumía o modo actual de asistir a concertos: cantar, bailar, gravar e iluminar, ás veces todo á vez. Logo veu Non me culpes, sen LG1DO, pero cunha letras adaptada á festa de Arteixo; e, antes de Eu e ti, o cantante propuxo un “test do amor” e pediu ás parellas que se desen a man. O romanticismo, visto así, ten pouco de privado e bastante de xogo compartido.  

    Na recta final, Eu e ti e Os meus males, fixeron evidente onde seguía estando o centro emocional do setlist. Os seus primeiros acordes levantaron voces que os temas novos non conseguiron convocar coa mesma forza. Nin me emosiono puxo o punto final cunha actitude desafiante —esa que se pode permitir o mesmo artista que canta “Eu non dixen que fora o primeiro, brother/ pero eu cambieino todo/ Porque os nenos aprenden ghallegho pa’ cantarme os temas no bolo/ Si non levan a hoodie de Adidas, flexean o polo de Polo”, porque efectivamente el é un dos culpables de que a mocidade empregue o galego para cantar nos seus concertos—, aínda que sen superar esa última descarga de complicidade. Tampouco houbo bis nin unha reclamación de “outra”. O recital rematou, simplemente. Quizais esa vella “lei do rock” de marchar, facerse de rogar e volver ao escenario tampouco teña xa sitio na Feira Histórica. O que o ten, visto o visto, é a música urbana na lingua propia.  

    Pablo Añón Cousillas

    Estudante do cuarto curso do Dobre Grao en Xornalismo e en Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela

  • Federico, a flor de pel: chega ‘Un poeta perdido en Nova York’ a Vigo

    Federico, a flor de pel: chega ‘Un poeta perdido en Nova York’ a Vigo

    O Concello de Vigo unha vez máis sorprende co seu plan cultural, dentro de VigoCultura, este sábado 17 de outubro, ofreceu a obra Un Poeta (perdido) en Nueva York que mestura os versos de Lorca coas cartas que escribiu á súa familia. É unha viaxe íntima na que o público rematou buscándose a si mesmo

    Federico escribindo aos seus pais. | Lara Gómez Balado

    Un sábado de outubro, ás oito da tarde, o Auditorio Municipal do Concello encheuse para ver a Lorca. A función forma parte de VigoCultura, o ciclo municipal de outono que ofrece teatro a prezos populares. Esta vez trouxo unha montaxe con Premio Max 2026 e xira internacional: Poeta (perdido) en Nueva York, de El Aedo Teatro. Por oito euros, Jesús Torres, autor, director e intérprete, contou a viaxe de Federico a unha cidade que o cambiou para sempre.

    Se tiña algunha dúbida sobre se o teatro estaba realmente morto, o aforo completo acabou con esa idea que rondaba a miña cabeza antes de que se apagasen as luces. A sala reunía xente de todas as idades e unha gran expectación que inundaba o patio de butacas.

    A función arrancou cun prólogo de La zapatera prodigiosa, unha obra que marcou a infancia de Torres e tamén a de quen escribe. Antes de comezar, Torres saíu como o “autor” e explicou que é para el a obra de Lorca e que iamos ver. Non pediu indulxencia ao público senón atención para o protagonista e para a historia de Federico en Nova York. Torres presentou a representación como unha declaración de amor e antes de converterse en Federico pechou a intervención cunha frase moi acertada e atribuída a Neruda: “A Lorca non fai falta entendelo senón amalo”.

    A montaxe enfronta os poemas de Poeta en Nueva York coas cartas que Lorca mandaba aos seus pais e coa simboloxía característica do autor, como a súa lúa de prata, tan presente coma el mesmo no escenario. A obra divídese por estas cartas, e entre elas aparecen fotografías reais da viaxe que sitúan o espectador no Nova York do crack do 29: unha cidade caótica, pero tamén chea de oportunidades e liberdades que na súa querida Granada non existían, Federico neste novo mundo buscou o que sempre buscara en España, sentirse amado e poder ser poeta sen medo ás consecuencias queisto podería ter. Jesús Torres dálle vida a Federico García Lorca nunha montaxe que percorre a súa experiencia en Nova York.

    Jesús Torres dálle vida a Federico García Lorca nunha montaxe que percorre a súa experiencia en Nova York. | Lara Gómez Balado

    Cun ton intimista pero tamén en momentos cómico, amosou un Federico que a miúdo ten que disfrazarse de Lorca. É o poeta querido, brillante e simpático que todos esperan, mentres por dentro se sente só e co corazón desencaixado, sen saber cal é o seu lugar.

    Esa máscara resulta familiar, porque calquera puxo algunha vez unha fachada e unha cara mellor da que realmente tiña. Tamén oíu esa voz de impenetrable aceiro que persegue o protagonista en todas as escenas e que sabemos que atormentou a Lorca durante practicamente toda a súa vida.

    A lúa de prata atravesa toda a montaxe. É o que Federico busca sen descanso, pero tamén simboliza a morte. A lúa é a súa amiga, o seu amor e a súa necesidade de vivir, e á vez é o que acaba por desesperalo. A ponte de Harlem aparece como lugar de decisión e formula a dúbida de se o protagonista é un poeta abandonado ou un amante tolo. Entremedias óense os ecos das súas grandes personaxes: aquela muller Yerma, as fillas de Bernarda, a noiva de Bodas de sangre, a súa amada zapateira… Todas levan consigo algo de Federico, e Federico leva algo delas baixo a súa pel.

    Federico nun bar. | Lara Gómez Balado

    A posta en escena foi moi vistosa. Unha escenografía xiratoria, a medio camiño entre reloxo e espello, proxectaba imaxes da viaxe de Lorca, provocando no público un sentimento moi vivo, por momentos parecíamos presenciar o home das fotografías no propio teatro e non o actor que o interpretaba. O xogo de luces foi impresionante e espectacular, deu sentido a toda a historia e achegou un toque fantástico á trama que envolveu a sala ata o final da función.

    Cara ao final da obra houbo un cambio de ton. O poema final fala da morte e do que lle arrebataron a Lorca. A Lorca arrebatáronlle a súa poesía, o único que tiña, pero a Federico arrebatáronlle a vida, na súa Granada e aínda non puidemos atopalo.

    Ao acenderse as luces, unha longa ovación con aplausos e asubíos encheu o auditorio durante minutos. Antes de erguerme da miña butaca, oín comentar a un grupo de adultos que non lembraban que a súa etapa en Nova York fose tan escura e que esperaban poder saber máis sobre Federico, porque nunca era suficiente. Despois da función e só a un paseo da casa, todos os presentes marchamos cun anaquiño máis de Federico, que non de Lorca, nos nosos corazóns.

    Lara Gómez

    Estudande do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela

  • A familia das palilleiras, unidas polos fíos

    A familia das palilleiras, unidas polos fíos

    Lugar da xuntanza de palilleiras, o polideportivo, e todas as asistentes traballando | Clara Villarnovo 

    As costumes galegas van mudando de xeración en xeración. A cultura vaise transformando e chega a nós de forma moi diferente. Non só iso, as mesmas tradicións son diferentes se vas a distintos lugares. Iso é o que fai a unha zona, como Galicia, culturalmente rica. Unha vez ao ano, no meu pobo, xúntanse veciños e veciñas das provincias de A Coruña e Lugo para mostrar unha parte de nós que leva connosco moito tempo: a costura. O encaixe de palillos, que comezou no S. XVI na zona da Costa da Morte, é unha arte que moitas mulleres, e algúns homes, seguen a facer.  

    A XX xuntanza de palilleiras e labores tradicionais, xa clásica en Cedeira, organizada pola asociación Mulleres da Vila de Cedeira, tiña dúas xornadas, correspondentes á mañá e á tarde. Ao redor das 12:00 foi cando cheguei ata o polideportivo municipal, aínda que as palilleiras xa comezaran a traballar dúas horas antes. O obxectivo non era unicamente dar a coñecer estas artes ancestrais, senón tamén unir pobos vencellados ás mesmas tradicións e compartir este mesmo espazo. 

    A cancha de baloncesto encheuse de oito mesas transversais, bastante alargadas, onde se sitúan as case trescentas costureiras. No medio hai unha separación para poder camiñar decentemente dun lado a outro, e aos laterais atópanse ata quince postos de venta de particulares; non necesariamente son artigos feitos a man, tamén se venden comestibles coma mel ou queixo, diferentes incensos e velas, entre outras moitas cousas. 

    Dende que se pon un pé no recinto, nótase o ambiente xovial que toda esta xente desprende. Se se buscaba silencio, isto é todo o contrario. Era como unha reunión familiar. As risas das palilleiras mestúranse con conversacións alleas e o son característico dos palillos chocando entre si. Este era o son ambiente característico deste lugar: ja ja ja, bla bla bla, clac clac clac. 

    Paseando entre as mesas un dáse conta do concentrada que está a xente no seu labor, ademais de charlar, claro. Nese lugar fun unha pantasma case por dez minutos. Enriba das mesas, ademais de haber almofadas cos patróns a seguir, hai botellas de auga, as míticas galletas en forma de ‘S’ e separacións sinalando o pobo de procedencia de cada grupo de persoas. Nalgún casos son carteis ao uso, pero noutros eran estandartes coloridos. Pódense ler os nomes de Cariño, Oleiros, Neda ou Arteixo, por exemplo. 

    Dúas cousas que chaman a atención son: o rápido que a xente move os palillos e que tamén hai algún home palillando entre as mulleres. Os homes non son os maioritarios nesta xuntanza, algúns observan, aprenden ou mesmo rematan algunha peza que lles quedou a medias. O mesmo pasa coa xente nova; por mesa hai entre cinco e sete persoas menores de cincuenta anos.

    Un home palillando con diferentes elementos como un atril e unha luz móbil | Clara Villarnovo 

    De súpeto, Ángeles Villar Fraguela, a presidenta da asociación, introduciu por megafonía o sorteo que ía comezar cos números das rifas vendidas. Nese intre, as mulleres, e homes, sacaron as súas papeletas e foron rifando todos e cada un dos agasallos que os establecementos do pobo deron para apoiar esta xuntanza, e as que veñan. Pena non ter unha. Nunha mesa estaban todas as bolsas a sortear, hai moitísimas. Ofreceron unha parte destes presentes e pola tarde continuaban obsequiando.

    Parte dos regalos que foron dando coas rifas procedentes dos comercios de Cedeira | Clara Villarnovo 

    Tras ese parón, achegueime á mesa do meu pobo, as anfitrioas de Cedeira, e comecei a falar con elas. Con curiosidade pregunto a unha muller se me pode explicar o que era palillar exactamente, xa que parecía moi complexo. Pilar, nada en Vilarrube e criada en Ferrol, explicoume que leva neste “hobby” pouco tempo, arredor dun par de anos, e que é “máis fácil do que se cre”. 

    A arte de palillar baséase en seguir un patrón debuxado cunha gran variedade de fíos atados a uns palillos situados en toda a almofada, onde se cose. Cada un pode comezar o debuxo por onde queira. Polo centro, pola zona dereita ou pola esquerda. É indiferente. Tendo clara esta decisión, cóllense catro palillos, os que máis preto estean da zona na que se queira comezar, e vas entrelazándoos para conseguir o trazo co fío. Cando se vexa un punto importante cámbiase de dirección, ponse un alfinete e continúase. 

    Todo isto díxomo Pilar en pouco tempo. Contoume que dende fai pouco está ensinando aos seus netos como é isto de palillar, e que estes se divirten moito aprendendo. Pódense facer unha gran diversidade de patróns, figuras e artigos. Palillando podes facer tanto un mantel como un paraugas, ou mesmo decoracións para calquera cousa. Algunhas persoas ata traballaban con manequíns co obxectivo de facer prendas de roupa. 

    Algúns dos elementos creados polas palilleiras, unha decoración e un mandil | Clara Villarnovo 

    Durante esta conversa aparece a profesora de palillos de Cedeira, que di que está a ensinar a varias persoas máis novas e que van aprendendo bastante ben. É preferible comezar na xuventude, xa que iso axuda a poder realizar os movementos con máis sinxeleza e rapidez; desta forma, non tardas tanto en rematar as pezas que se van facendo. 

    Ao terminar este efémero encontro, todas continuaron os seus labores e outras moitas foron xuntas a almorzar. Así deu por finalizada a XX xuntanza de palilleiras e labores tradicionais no norte de Ferrolterra. A relevancia deste evento tan característico non é soamente impulsar os palillos e as artes tradicionais galegas, senón tamén unir a xente de diferentes idades, lugares e sexo para levar a cabo unha única cousa: defender e manter a cultura do noso país. 

    Clara Villarnovo estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela.

  • O Feirón de Sada: o retrato atemporal dunha vila que se pensa en colectivo

    O Feirón de Sada: o retrato atemporal dunha vila que se pensa en colectivo

    Percorrendo as rúas e calellas de Sada un sábado calquera pola tarde pode facerse unha radiografía da súa cotiandade. O coñecido Feirón leva xa case 50 anos transformando o espazo público e converténdoo nun diálogo colectivo 

    Un vendedor no seu posto no Feirón de Sada | Claudia Varela Lourido 

    As rúas escoitan o ruxerruxe do día a día nunha vila mariñeira. Poderían ser moitas, pero desta vez a protagonista é Sada. Son moitos os símbolos históricos e culturais desta pequena localidade da comarca das Mariñas, mais hai un que segue vivo grazas á espontaneidade dunha cita case cincuentenaria. Dende o ano 1977, o Feirón transforma cada sábado as rúas de Sada nun retrato atemporal. 

    Eran as seis da tarde dun deses sábados solleiros de outono e no Feirón a dinámica é a de sempre. Centos de persoas pasean, falan, mercan e comparten un espazo que leva anos loitando contra as dinámicas dun mundo que sempre vai con présa. Un mundo no que xa non se valora a conversa nin a empatía. Detrás dun  “A canto están os tomates?” soe ir un “Que caro! No supermercado están máis baratos”. Esa é a realidade. Nun espazo pensado para compartir, aportar e concienciar, hoxe só queda o individualismo propio dos tempos.   

    Queixos á venda nun dos postos do Feirón de Sada | Claudia Varela Lourido

    Dicía Conchi, unha vendedora de froita e verdura que vén desde Beira, preto de Carral, que nos últimos anos o Feirón de Sada reviviu. Pese ao cambio de paradigma na mentalidade dos clientes, Conchi sempre fala con xente nova que se achega, consome e aproveita espazos coma este para facer a compra. Porén, o optimismo que ela irradia contrasta cos testemuños doutros feirantes que hoxe notan un desinterese moi grande. Explicaba Ramiro, un vendedor moi coñecido cunha explotación agrícola no Val de Barcia (Carral), que cada vez é máis difícil seguir adiante por toda a competencia que hai. Fillo dunha das primeiras mulleres que chegaron a esta feira para vender queixos, Ramiro é unha desas persoas que cada sábado ve pasar centos de persoas que hoxe entenden este espazo doutra maneira. 

    Conversas nun dos postos do Feirón de Sada | Claudia Varela Lourido 

    No imaxinario colectivo atópase a feira galega como espazo de intercambio e de cotiandade. Se cadra, segue sendo así. O Feirón de Sada foi cambiando e adaptándose ao devir dos tempos, pero calquera que camiñe polas súas rúas poderá comprobar que aquí aínda pervive a esencia do colectivo. Hai moita xente que segue escollendo o produto local perante as grandes tendas, mais outras persoas atopan no Feirón un lugar de ocio e convivencia. Aqueles postos onde apenas había froitas, verduras e carnes deron paso a unha gran variedade de produtos; roupa, zapatos, xoiaría, accesorios, xoguetes. Vangarda e tradición conviven nesta singular feira que une xeracións de veciños e ‘venideros’ e fai deste momento un auténtico canto á colectividade. 

    Do bulicio á noite senlleira 

    Son case as oito da tarde e moitos postos comezan a recoller. O bulicio que ateigou as rúas de Sada durante a tarde semella quedar moi lonxe. O silencio da noite ameaza e o cansazo aparece nas facianas dos feirantes. Algúns postos están case baleiros e outros aínda teñen mercancía dabondo. Moitos dos que se achegaron a pasear, mercar ou relear camiñan agora cara aos aparcadoiros. Outros arrexúntanse nas cafeterías que volven á súa actividade habitual trala trasfega da tarde. 

    Sexa como for, rematou outro sábado máis para a veciñanza dunha vila que aínda ten a sorte de atopar no espazo público un lugar de encontro. Sada, coma moitas outras localidades, foi converténdose paulatinamente nunha vila determinada polo dualismo entre o traballo e o descanso. Polo tanto, continuar fomentando espazos nos que impera a lembranza colectiva e o fomento da economía local é un acto de rebeldía nos tempos que corren. 

    Un vendedor no seu posto no Feirón de Sada | Claudia Varela Lourido 

    Di a artista Rita G. Rivera que a contorna non é un espazo neutro, senón un reflexo da alma colectiva. É, no fin de contas, unha proxección psíquica na que os habitantes e a paisaxe se transforman mutuamente. O diálogo multitudinario que se establece cada sábado no Feirón de Sada é o vivo reflexo dun lugar que aínda se aferra á humanidade. A través dunha tradición compartida e herdada, a veciñanza de Sada é quen de atopar un espazo colectivo no que socializar arredor do territorio. Contemporaneidade e raíces coexisten nesa alma colectiva que se articula arredor dunha feira de case 50 anos de historia. 

    Claudia V. Lourido

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela

  • Piscinazo en Riazor: o Deportivo deixa escapar dous puntos ante o Levante 

    Piscinazo en Riazor: o Deportivo deixa escapar dous puntos ante o Levante 

    O Deportivo empatou fronte o Levante (1-1) na última xornada en Riazor. Un encontro no que, a pesar de ter a vitoria nas súas mans, unha vez mais os erros defensivos do conxunto coruñés acabaron frustrando os intereses deportivistas. 

    Partido RC. Deportivo de A Coruña contra o Levante Unión Deportiva o pasado 17 de outubro no estadio de Riazor | Yaiza Garea

    O encontro comezou con ambos equipos conscientes de que a situación na táboa de clasificación era delicada e que non permitía regalar puntos. Tanto o Deportivo como o Levante procuraron reducir ao máximo os erros e evitaron cometer riscos que puidesen pasar factura. Algo que se viu reflexado ao longo do desenvolvemento da primeira parte do partido. O xogo de ambos equipos estivo marcado pola falta de precisión. Os balóns non sempre atopaban ós pés axeitados e os remates á porta non conseguían encaixar entre os tres paus. O Deportivo levaba a iniciativa e dominaba o encontro, mentres que o Levante agardaba a súa oportunidade para coller un rebote e poñer aos deportivistas nun apuro. 

    O conxunto herculino buscou avanzar pola súa banda mais forte, a esquerda, na que se atopaba Yeremay, unha das figuras claves do Dépor para xerar medo no equipo rival. O extremo esquerdo tentou subir un punto ao marcador empregando os seus mellores trucos, sen embargo, a falta de precisión dos seus compañeiros impediu que isto sucedera na primeira parte do partido.  

    Once inicial do R.C. Deportivo de A Coruña | Nicolás Silva

    O Levante, tamén tivo os seus intentos de anotar. O conxunto valenciano aproveitou as perdas de balón para xerar medo na portaría de Leo Román. Sen embargo o gardameta deportivista mantívose firme evitando que os visitantes se adiantaran no marcador.  

    Once inicial do Levante UD | Nicolás Silva

    No minuto 45+1 ambos equipos abandonaron o campo para gozar do descanso e pensar en futuras xogadas para anotar gol. 

    Tras o descanso, os equipos volveron ao terreo de xogo para disputar os últimos minutos de partido e conseguir poñerse por diante no marcador. O Deportivo necesitaba atopar ocos na defensa levantina para completar as súas xogadas, e foi de novo Yeremay o que conseguiu romper esa barreira. O canario recibiu o balón e avanzou decidido cara o campo contrario, superando a todos os xogadores rivais que se ían interpoñendo na súa traxectoria. Sen embargo, a defensa levantina conseguiu frear o seu disparo á porta facendo que o balón quedara só nunha zoa perigosa para o Levante, pero, prometedora para o Deportivo. Foi entón cando apareceu a figura de Nsongo Bil, quen aproveitou a oportunidade para rematar en dirección á portaría de Mathew Ryan, permitindo que no minuto 63, o Dépor anotara o primeiro gol do partido. O tanto, puxo eufórica á afección coruñesa que entre gritos e aplausos coreaban o nome de Nsongo Bil. 

    Co 1- 0 no marcador, o encontro parecía presentarse cun resultado favorable para o equipo local. O Levante, pola súa banda, non ía permitir que os coruñeses cantaran vitoria tan alegremente, e comezaron a asumir maior protagonismo no partido. 

    O equipo herculino continuaba á busca do segundo gol. Tiveron varias ocasións, pero faltáballes completar a última xogada. Esa falta de precisión impediu que o Deportivo tivera a vitoria asegurada e mantivo ao Levante con oportunidades de puntuar. 

    A medida que se ían restando os minutos, o equipo visitante foi aumentando a súa presenza ofensiva e obrigando ao Dépor a cerrarse atrás. Os coruñeses perderon o control que levaban mantendo ao longo do encontro e, a pesar dos intentos, non conseguiron afastarse do perigo. O empate chegou no minuto 82, cando Dani Requena rematou cara á portaría do Deportivo e Leo Román non foi capaz pararalo. O erro da defensa deportivista permitiu que o Levante igualara o encontro e deixou ao Dépor sen a vantaxe que conseguira minutos atrás.  

    O gol do equipo visitante cambiou por completo o desenlace dun partido que parecía encamiñado cara a vitoria dos coruñeses. Co empate no marcador e apenas 20 minutos para o final do partido, ambos equipos buscaron aproveitar o tempo para intentar gañar, pero foi o Deportivo o que tivo a oportunidade máis clara para deixar os tres puntos na casa. No tempo engadido, o danés Asp Jensen recibiu o balón nunha posición favorable para marcar, mais o seu remate estrelouse contra travesaño da portaría contraria, perdendo a última oportunidade para o Dépor.  

    O asubío final confirmou o empate e deixou sensacións distintas para ambos equipos. O Levante conseguiu rescatar un punto que daba por perdido, mentres que o Deportivo deixou pasar unha gran oportunidade para sumar unha vitoria ante a súa afección.  

    Yaiza Garea

    Estudante de cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela