Íñigo Quintero conquista a sala Capitol máis aló do seu ‘Si no estás’

O coruñés e a súa banda estreáronse en Compostela coa presentación do álbum El sitio de siempre 

Íñigo Quintero e a súa banda durante o concerto | Saínza Seoane

O novo curso en Santiago xa está máis que estreado. Festas, ceas, exposicións e concertos encheron as salas da cidade durante este primeiro mes, e o xoves 16 de outubro foi a quenda de Íñigo Quintero. Todo picheleiro que se prece viviu algún concerto na sala Capitol, pero son moitos os que, malia non ter nado na cidade, tamén viron aos seus artistas favoritos na sala.

Algúns deles veñen de preto, como os ribeirenses Jorge e Sabela ou como Ángel e Javi, da Coruña. Pola contra, outros coma Macarena, de Jeréz de la Frontera, percorreron un camiño máis longo ata a Capitol. Cada un cunha historia diferente, pero todos na mesma sala para escoitar ao mesmo artista, Íñigo Quintero.

Non houberon largas colas que precederan ao concerto nin un ambiente cargado pola cantidade de xente que enchía a sala. Ao contrario que noutros eventos, aínda habería aforo para máis asistentes e os que estaban contaban con espazo de sobra para bailar e desfrutar do concerto. O coruñés Íñigo Quintero comezou a cita afastado dos rituais que parecen seguir outros artistas. En lugar de comezar coa súa banda tocando melodías fortes e despois entrar el, foi totalmente o contrario. As luces da Capitol atenuáronse e sons de paxaros e de ondas rompendo na beira do mar comezaron a soar polos altofalantes; uns segundos máis tarde a sala quedou en silencio e Íñigo comezou a cantar a capella. A medida que foi avanzando a canción, máis músicos uníronse ao cantante, ao contrario que os oíntes, pois foron poucos os que corearon a canción xunto a Quintero.

Nalgúns momentos do espectáculo o público foi quen de decatarse dos nervios do artista, pero tamén do apoio que a banda supoñía para el. As miradas cómplices entre o vocalista e os seus compañeiros enchían os silencios incómodos que, pouco a pouco, eran menos frecuentes. Todo cambiou cando comezou a soar Despedida e os asistentes parecían somerxerse cada vez máis na actuación.

Baixos, guitarras, batería e teclado construían os ritmos lentos sobre os que Íñigo cantaba, afastados dos sons prefabricados comúns entre outros músicos da mesma xeración. As pausas intencionadas e os cambios de instrumentos construían un ambiente íntimo que daba cabida a confesións do artista. O coruñés recoñeceu que sempre presenta ao seu equipo resaltando que veñen dende Galicia, mais esta vez era diferente, pois tocaba na casa. Ademais, o coruñés resaltou a importancia da súa terra no seu traballo: “Neste disco, Galicia ten unha presenza moi especial. Eu escríbolle moito á miña terra e sen ela non se poderían entender as miñas cancións”.

Tras tres anos tocando en diferentes salas do mundo, tocáballe estrearse en Santiago presentando o seu último álbum El sitio de siempre. O artista narraba durante o espectáculo como foi o proceso de creación das pezas. Algunhas cancións naceron en estudos, rodeado doutras persoas da industria, de compañeiros coma Hey Kid que lle acompañan nalgunhas composicións ou de produtores que lle axudaron a pulir os últimos detalles doutras cancións. Pero, segundo confesou Íñigo Quintero, non todas foron creadas baixo o mesmo ritual. A canción que lle da nome ao disco naceu dunha maneira moi distinta: Íñigo no seu cuarto acompañado soamente pola súa guitarra, e da mesma maneira representouna na Capitol.

As súas cancións falan de amigos e de familia, das cousas que nos fan sentir, e isto non se reflicte soamente nas letras das súas cancións, senón tamén na forma na que os oíntes deciden vivir o concerto. A sala Capitol encheuse durante algo máis dunha hora de pequenos grupos de amigos desfrutando da música, de nais acompañando as súas fillas nesta velada de xoves e, sobre todo, de parellas novas coreando as cancións de Quintero ao unísono entre apertas. O cantante decidiu reforzar este ambiente pedíndolle aos asistentes “cantarlle ao amor nesta noite tan bonita” ao ritmo da súa canción Amor.

Co final do concerto cada vez máis preto, chegaban as cancións favoritas do público e isto era palpable. Aos asistentes non lles facía falta recoñecelo, pois nas cancións nas que non se lles escapaba ningunha sílaba mostraban unha interese especial. Durante 3 minutos e medio, a Torre do Reloxo da Catedral deixou de ser La torre más alta de la ciudad cando os primeiros acordes da canción do coruñés invadiron a sala. O público acolleu coa mesma emoción a súa canción máis coñecida, Si no estás, que se colou entre as listaxes musicais antes de que o mundo soubera quen era Íñigo Quintero. En entrevistas anteriores, o músico confesou que non quere ser denominado como un artista ‘one hit wonder’ (aqueles que basean a súa carreira profesional nunha soa canción), polo que, para el, esta xira é máis que a presentación do seu primeiro álbum, é a oportunidade de seguir construíndo a súa traxectoria artística máis aló dos versos de Si no estás.

Íñigo Quintero e a súa banda despedíndose do público compostelá. | Saínza Seoane

O cantante coruñés e a súa banda despedíronse de Santiago e, en canto a canción Bajo control deixou de soar e os músicos abandonaron o escenario, as luces acendéronse e os asistentes comezaron o seu camiño de volta a casa. En cuestión de minutos a sala baleirouse e a Capitol quedou lista para acoller ao próximo artista na seguinte velada.

Saínza Seoane

Estudante do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela.

Comentarios

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *