O non denominado club de mulleres de Paradiña crea un ambiente seguro para que todas se poidan xuntar. A súa artífice, Josefina Rivero, trata que esta iniciativa sexa un bo lugar para dinamizar a rutina das súas coetáneas
Paradiña

Sentadas na mesa da cociña, estamos a piques de comenzar a conversa. Josefina Rivero González é unha muller procedente do rural ourensán. Con 77 anos de idade, propuxo unha iniciativa para xuntar as mulleres da súa aldea: Paradiña. Localizada no concello de Sarreaus, comarca da Limia, este núcleo de poboación a penas ten 20 habitantes durante todo o ano. Así pois, a necesidade de Josefina de querer xuntar as súas coétaneas, mulleres cas que se criou e criou; foi o que a impulsou para crear unha especie de club no local social na aldea, o chamado Chiringuito. Josefina foi profesora na súa etapa laboral, e pode que esa necesidade de educar, de crear comunidade (como facía nas súas aulas) foi o que a incetivou para tomar esta decisión: que as mulleres saíran da casa en compartiran momentos nun lugar pequeno, pero cheo de identidade.
En que consiste a iniciativa? Como xorde?
A iniciativa xorde pola carencia de actividades que había na aldea, concretamente dende fai dous anos. Eu ía o ano pasado a ximnasia a Lodoselo, outra aldea preto de aquí. Este ano informáronme, cando cheguei para apuntarme outra vez, que había unha rapaza que estaba facendo grupo polos pobos. Púxenme en contacto con ela, e comentoume que facía algo máis que ximnasia. Os seus exercicios consistían en falar, en facer memoria, en definitiva, aprender as unhas das outras. Chamei as veciñas e elas estaban dispostas. Así comezou esta especie de club de de mulleres do rural. Iso sí, tamén queriamos facer deporte. Entón, contactamos con outro rapaz de Madrid que ven a facer clases outro día da semana, uns exercicios parecidos a yoga.
Cal foi o pretexto?
Máis que nada, reunirnos tódalas semanas. Poder vernos máis aló das actividades da casa.
Como vos organizades?
Temos o club dous días á semana. Os martes temos as charlas ca chica e os xoves ximansia. Todo dentro do Chiringuito. Temos unhas mesas e cadeiras para facer reunións, charlar, xogar ás cartas; os exercicios que propón a monitora. Este mesmo espazo utilizámolo para facer ximnasia tamén. É un espacio multiusos.
É un espacio multiusos
Cantas sodes? Cal é a media de idade?
A media de idade está entre os 70 anos. Hainas máis novas e maiores. Agora durante outono e primavera somos 7 ou 8 mulleres. Xa nos meses de inverno, o número disminúe pero o importante é que esto non se perda.
No relativo a propio club, está concebido só para mulleres ou tamén poderían xuntarse homes?
Non creo que sexa unha cousa só de mulleres, aínda que non teño claro que os homes quixeran apuntarse. É unha cousa complicada. Normalmente as mulleres sempre quedamos relegadas á casa, por eso esta inicitiva.
É o rural feminista?
Eu creo que o feminismo nace no rural. En moitos casos, foi a muller a que sacou adiante a súa familia. Normalmente, o home marchaba buscar traballo noutro lugar, entón era a muller que tiña que cubrir tódolos roles. Dende o meu punto de vista, o feminismo é a reinvidicación da presenza da muller. No rural esto, aínda que non o sabían, fixérono moito antes que nas cidades.
Eu creo que o feminismo nace no rural.
Tes algunha mensaxe que lle quixeras dar as novas xeracións?
Sí, que non sexan tan individualistas, que xeren comunidade. Axurdanos os uns aos outros é algo fundamental. Creo que deberían escoitar aos maiores. Somos persoas que temos vivido moito, con circunstancias políticas moi variadas. Facer xuntanzas coma estas é moi positivo para todos.
Poderíase resumir esta entrevista con un: a xente necesita a xente. Josefina é un exemplo de amor polo sitio que a viu crecer. Durante a charla os seus ollos iluminábanse ao falar de Paradiña. Notábase que esta iniciativa o facía pola aldea, pero sobre todo polas súas coetáneas. Este proxecto é un exemplo de tódalas boas accións que se poden realizar para vivir mellor en comunidade. Paradiña é un núcleo de poboación moi pequeno. Así, coa axuda de todos, pódese conseguir un maior benestar para tódolos veciños.

Carolina Pérez
Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela

Deixa unha resposta