
Baixo o nome de Vigo 1719. Unha loita esquecida chega a recreación do asedio inglés ao mesmo lugar onde aconteceu fai máis de trescentos anos: O Castro de Vigo. Un recuncho da cidade olívica que garda historia en cada unha das súas esquinas e que pasou de ser un poboado castrexo á fortaleza da vila, converténdose, na actualidade, nun espazo polo que pasear e desconectar.
A Escola Municipal de Teatro de Vigo (EMTVigo) era a encargada de levar a cabo esta representación teatral ao aire libre. A diferenza dunha obra de teatro común, nesta non se precisaba de elementos de decoración xa que o propio lugar escollido para representala xa era o ‘decorado’ perfecto.
O público xa ocupaba os asentos media hora antes do comezo da obra pero o lugar acompañaba para a perfecta distribución do público, así que os que ían chegando máis tarde fóronse dispoñéndose arredor do escenario principal improvisado, empregando as murallas como asentos. Puideron desfrutar, así, dunha vista panorámica da obra. Xente de todas as idades, dende nenos ata avós, agardaba con impaciencia.
Pouco tempo antes de que dera comezo a representación, chegou o alcalde de Vigo, Abel Caballero, acompañado da tenenta de alcalde e outros cargos do Concello. Uns minutos despois, estes entraban polo que parecía ser o ‘camerino improvisado’. Era unha sala dentro das murallas da fortaleza na que se atopaban os actores e actrices. No discurso que deu o alcalde posteriormente, confirmou que foi saudar aos integrantes da Escola Municipal de Teatro. Nel tamén eloxiou a representación que os profesionais tiñan preparada para nós, asegurando que era unha “obra ben trazada e ben situada”.
Despois deste breve discurso, a obra por fin deu comezo cunha música de intriga que foi a encargada de poñer ao público en situación e introducilo no ambiente de tensión propio dunha invasión. Este inicio invitaba a pensar que a música ía ter unha maior presencia da que finalmente tivo, algo que se botou bastante en falta.
O pirata e explorador británico, William Campier, era o encargado de narrar a obra, proporcionando contexto histórico e o que ía sucedendo nos distintos momentos da representación. Felipe V e Isabel de Farnesio aparecen en escena para representar e contar as causas do asedio inglés a Vigo, que comezaron anos antes co plan para anexionar territorios do imperio xermánico como Cerdeña e Sicilia.
Dáse un salto no tempo ata chegar a outubro de 1719, mes no que os ingleses chegaron a Vigo. Unha parella de mariñeiros que faenaban en Bouzas, territorio que nese momento non pertencía a Vigo, observan dende lonxe como varios barcos con bandeiras inglesas comezan a desembarcar na praia de Samil. Acto seguido, son estes quen dan a voz de alarma na fortaleza e aseguran como Alcabre e Bouzas estaban ardendo debido aos ataques do exército inglés.
É esa mesma noite cando os ingleses chegan á vila viguesa e ao Castro. Sons de bombas e ladridos dos cans que tamén desfrutaban da obra de teatro alertaban de que o exército comezara cos ataques á fortaleza. Estes sucedéronse durante varios días e chegaron a lanzar máis de 600 bombas ata que, por fin, os vigueses conseguiron expulsalos da cidade.
Finalmente, a obra remata e todos os actores e actrices saen a despedirse do público. Probablemente, esta é a miña parte favorita de ir ver unha obra de teatro: cando os artistas poden desprenderse do seu personaxe, respiran aliviados e sorrín, á vez que deixan entrever que están satisfeitos co seu traballo.

Un aplauso bastante longo substitúe os intérpretes para converterse, así, no protagonista. A súa duración reflicte canto lle gustou a representación teatral aos diferentes asistentes. Algúns deles optaban por poñerse de pé para expresar a súa emoción. A continuación, a xente comeza a marchar; algúns volven rápidamente falar da súa vida, pero outros aproveitan para comentar a súa opinión sobre a obra.
Durante a obra, o público pode coñecer non só a perspectiva dos vigueses, senón tamén a visión dos ingleses sobre o asedio. Ademais, o escenario era cambiante e moi versátil, xa que non empregaban só a ‘pista principal’ senón que os actores e actrices se movían tamén polas murallas que rodeaban o Patio de Armas da fortaleza, o que proporciona un dinamismo á historia que se está a contar.
Actividades e eventos culturais coma este permiten que a historia dunha cidade continúe a ser contada, ao evitar o esquecemento por parte do conxunto da sociedade, algo que é perigoso e sempre ten consecuencias.
Nuria Ubeira
Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela

Deixa unha resposta