Etiqueta: vigo

  • “Onde metes a túa vida de 26 anos?”: dous anos na procura dunha vivenda para Isabel 

    “Onde metes a túa vida de 26 anos?”: dous anos na procura dunha vivenda para Isabel 

    A súa irmá, Alicia Collazo, relata os problemas que afronta Isabel tras abandonar o seu piso na rúa Elduayen 53, en Vigo 

    Vigo

      Alicia na súa casa en Vigo | Noelia Montaño Guzmán 

    Alicia Collazo leva dous anos implicada na procura dunha solución habitacional para a súa irmá Isabel, quen tivo que abandonar en 2024 o seu piso na rúa Elduayen 53 onde vivía dende hai máis de 2 décadas. Isabel era a única inquilina que quedaba no edificio cando comezaron as obras de reforma para transformalo en apartamentos turísticos. Durante os traballos, a súa vivenda sufriu goteiras e outros danos que agravaron a situación ata facela insostible. Dende entón, Isabel pasou por varios hostais e actualmente vive nunha habitación compartida, mentres a familia continúa coas xestións á espera dunha resolución xudicial. Alicia conta como viviron este proceso e reclama unha alternativa habitacional que se adapte aos ingresos de Isabel.  

    Como describirías a Isabel máis aló do ocorrido coa súa vivenda? 

    Isabel atravesou unha situación persoal difícil ao longo da súa vida, pero levaba unha vida normal. Vivía alí, facía as súas cousas e pagaba o alugueiro relixiosamente co RISGA. Nunca deixou de pagar un mes. Levaba 26 anos vivindo en Elduayen e ten alí toda a súa vida.  

    Cando comezaron os problemas no edificio? 

    Ela xa tiña goteiras antes de que comezasen as obras. Avisaba aos propietarios de que lle caía auga na cociña e de que se lle estaban estragando as cousas, pero non lle facían caso nin lle arranxaban nada. Cando comezaron as obras, ela decatouse de que ocurría algo grave porque lle caía auga dende arriba, pola cociña e no cuarto. 

    Que estaba a pasar na vivenda mentres Isabel seguía vivindo alí? 

    Tiraron a fachada do edificio con ela dentro e puxeron unhas estadas. Tamén lle quitaron os cristais das fiestras sen permiso dela. Para separar o salón da rúa, puxéronlle uns colchóns e tamén uns plásticos finitos que non pretexían nada e que se movían co vento. Ao final, tiveron que ir por alí os bombeiros e a policía e dixéronnos que o piso non estaba para habitar e que Isabel tiña que abandonalo polo risco de que lle pasase algo. Hai que matizar que non foi un xuíz quen a botou, senón os bombeiros e a policía. 

    A nova fachada do edificio | Noelia Montaño Guzmán

    O voso avogado fala de posible acoso inmobiliario, que situacións vos levan a empregar ese termo? 

    Estábanlle facendo a vida imposible para que marchase do edificio. Ela non o podía deixar porque non tiña onde meter as súas cousas. Onde metes a túa vida de 26 anos? Ninguén se ofreceu a pagar un trasteiro para gardar as súas pertenzas nin unha mudanza para levar os seus mobles a outro sitio. Non lle ofreceron absolutamente nada. Ela estaba entre a espada e a parede. Non podía marchar de alí, non tiña onde gardar a roupa nin os mobles e, ademais, acabaron estragándolle moitas cousas coa auga e coa humidade.  

    Intentaron buscar outra vivenda para Isabel? 

    Había unha muller, unha tal Sofía que lle dicía á miña irmá que tiña que acompañala ver un apartamento porque tiña que deixar o seu piso, que o ían arranxar. Eu penso que a estaban enganando. Un día eu díxenlle: “Non te preocupes, vou eu. Á miña irmá enganádela, pero a min non”. Fun con Sofía e ensinoume varios apartamentos. Pero non sei se ela estaba metida no asunto dos novos propietarios nin se lle estaban pagando para facer ese papel. Iso non o podo asegurar porque non o sei.  

    Por que non lle serviron a Isabel esas alternativas? 

    Ensináronnos apartamentos turísticos que custaban entre 350 e 700 euros. Isabel cobra 531,60 euros de RISGA, así que non podía pagar esas cantidades. O alugueiro do piso de Elduayen era de 320 euros. Ela necesita unha vivenda que poida asumir economicamente, non unha que estea fóra das súas posibilidades.  

    Onde vive agora e que pasou coas súas pertenzas? 

    A primeira noite tivo que durmir nun hostal pagado polo Concello de Vigo a través dunha axuda de emerxencia porque non podía quedar no piso. Despois estivo noutros hostais e agora está nunha habitación compartida na praia de Samil pola que paga 225 euros ao mes e non pode utilizar a cociña. As súas pertenzas quedaron na súa casa de Elduayen. Intentamos ir recuperalas, pero puxeron uns barrotes na entrada. Isabel segue empadronada alí e ata ten as chaves. Ten unha lavadora, unha neveira, dous televisores, pero a auga e a humidade estragáronlle o pouco que tiña. É unha persoa nunha situación moi especial. Polo menos, deberían facer unha valoración dos danos e pagarlle algo do que perdeu.

    Como está afrontando a familia esta situación? 

    Nós axudámola no que podemos. Imos vela todas as semanas, levámoslle cartos para a comida e o almorzo e comprámoslle cousas que necesita como xampú ou zapatos. O meu irmán e eu fixemos un poder para tramitar todas as xestións por Isabel porque ela xa non quere saber nada, está farta. A situación é complicada. Xa levamos dous anos e estamos queimados. Nós tamén o estamos levando mal, aínda que a axudamos en todo o que podemos. Todo isto é terrible e estanos causando uns problemas incribles na familia.  

    En que punto está o procedemento xudicial? 

    O primeiro procedemento arquivouse e o avogado recorreu. Agora estamos á espera do xuízo que será o 18 de novembro. Eu creo que a van botar, alí xa non volve, pero tamén terían que dar algunha alternativa porque non é plan de coller a unha persoa e tirala á rúa. E se non ten irmáns que fai? Estaba tirada na rúa? Se perdemos o xuízo, pois non pasa nada. Uns gañan e outros perden. Haberá que buscar algo para ela e despois decidir entre todos que facemos.  

    Que apoio recibistes e que é o que máis botades en falta neste proceso? 

    O Concello de Vigo foi quen a axudou inicialmente pagándolle o hostal e concedeulle unha axuda de emerxencia. Tamén estamos recibindo axuda de Provivienda para ver se atopamos un piso, pero seguimos á espera dunha solución que se adapte ás súas circunstancias. O que botamos en falta é máis preocupación por unha persoa vulnerable, que non ten ingresos e que necesita unha vivenda. Ela non pode dicir: “Gústame este apartamento, pois vou alugalo”.

    Con que che gustaría que a xente quedase do caso de Isabel? 

    Gustaríame que a xente se dese conta de que isto é un problema delicado, que ela é unha persoa vulnerable e que o que lle fixeron é unha inxustiza. Non se pode facer isto con ninguén, pero menos con Isabel. E se a outra persoa lle pasa o mesmo, que loite pola súa casa, que se asesore e que non marche mentres non lle busquen unha solución.  

    Isabel e Alicia na portada do Faro de Vigo | Noelia Montaño Guzmán 
    Liña do tempo do caso de Isabel | Noelia Montaño Guzmán

    Noelia Montaño

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo da Universidade de Compostela

  • Rubén González: “As librarías de barrio son a resistencia”

    Rubén González: “As librarías de barrio son a resistencia”

    Hai apenas tres semanas que Rubén González levantou por primeira vez a persiana de O Desvío, a libraría independente que abriu no barrio vigués do Calvario

    Escaparate de O Desvío | Lara Gómez

    O proxecto naceu a mediados de agosto como unha conta de Instagram, sen local nin libros, e financiouse en parte grazas a unha campaña de micromecenado en Verkami. Hoxe xa é un pequeno refuxio para lectores que buscan algo distinto do que ditan as listas de vendas.

    Facer barrio dende o mostrador

    Que consideras que fai diferente o teu modelo de negocio das grandes librarías?

    Ante esta pregunta, Rubén González explica que a idea de O Desvío é “volver un pouco á esencia” do que eran as librarías nun comezo. Para el, a clave está en “a proximidade, ao final, coa persoa que está detrás do mostrador”.

    O seu obxectivo, afirma, é “facer barrio” e conseguir que cada persoa que entre pola porta “conte e signifique algo, que non sexa soamente un número”. Por iso tampouco é casual a localización do local, que non está no centro de Vigo, senón no barrio do Calvario. O que busca O Desvío é ofrecer un lugar onde poder charlar con quen está detrás do mostrador, deixarse recomendar e xerar unha retroalimentación mutua, construíndo relación coa clientela.

    “Que cada persoa que entre pola porta conte e signifique algo”

    Se ten que quedar cun valor imprescindible para este proxecto, non dubida: “a selección”. Quizais por iso, cando lle preguntamos como empezou a súa idea de crear este negocio, matiza a palabra antes de responder. Conta que é lector dende hai moitos anos e que sempre lle pareceu que en Vigo facía falta un espazo coma este. Co tempo e por cousas da vida, xurdiulle a oportunidade de levalo a cabo.

    En entrevistas previas á apertura, González xa explicara que se lanzou a materializar a idea tras quedar sen traballo, coa intención de montar unha libraría pequena “con criterio propio e sen intentar telo todo”.

    Que se pode atopar nesta libraría

    Á pregunta “que libro non venderías nunca, aínda que cho pedisen todos os días?”, a resposta chega entre risas: “Hai tantos”. E pon nomes: “Algún de Pérez-Reverte ou algo así. Carmen Mola, estas cousas”. Iso non quere dicir que O Desvío lles peche a porta aos superventas, que tamén teñen oco, pero non levan o protagonismo: comparten andel con ensaio social, historia, cómic ou exemplares descatalogados. Rubén deixa claro que no Desvío se fai unha criba en función dos valores e da liña ideolóxica que sustentan o proxecto.

    Cando lle preguntamos se ten algún libro que marcase algunha etapa da súa vida, a resposta é La educación de un ladrón, de Edward Bunker. “Gustoume moitísimo, a verdade, cando o lin”, recorda. Son as memorias dun autor que pasou boa parte da súa mocidade entre reformatorios e prisións antes de converterse nun escritor de culto, unha historia sobre como a literatura pode desviar o rumbo dunha vida.

    Libros no interior do Desvío. Lara Gómez
    Libros no interior do Desvío. Lara Gómez 

    Sobre se existe un libro da súa libraría capaz de gustarlle a todo o mundo, móstrase prudente: “Que guste a todo o mundo é complicado”. Considera que a literatura “é bastante particular”, aínda que “o que está ben feito, aínda que a ti non che guste, sabes recoñecelo”. Por iso aposta polos clásicos e cita Noites brancas, de Dostoievski.

    “O que está ben feito, aínda que a ti non che guste, sabes recoñecelo”

    Ensaios para repensar e unha axenda por estrear

    “Fálanos un pouco sobre o novo club de lectura”, pedímoslle. González aclara que “é máis do espazo que meu”, xa que non o coordina el, senón unha rapaza de O Fío, que exerce de dinamizadora. Iso si, o club aproveita que O Desvío está moi centrado no ensaio, “que é o que a min me chama máis como lector”. Explica que hai un boom de clubs de lectura, pero case todos son de narrativa. Por iso queren apostar por este xénero, con textos que non sexan demasiado densos e que dean para debater.

    Á cuestión de que proxectos quere implementar proximamente, asegura que a súa intención é dinamizar o espazo “o máximo posible”, máis alá de que cada proposta lle interese máis ou menos a el persoalmente. Xa están apalabrados un curso de dirección cinematográfica e outro de fotografía e escrita, “algo creativo diferente”, ademais de lettering e “algunha cousiña máis” que irán concretando. Tamén ten pendente a biblioteca do local: “Cando a vida me dea un respiro, intentarei darlle o peso que merece”.

    Dúas palabras

    Para rematar, ao pedirlle que complete a frase “as librarías de barrio son…”, Rubén González responde sen pensalo: “A resistencia”. Unha definición que resume ben o que pretende O Desvío no Calvario: un lugar onde mercar libros con calma, deixarse recomendar e saír, como suxire o seu nome, do camiño de sempre.

    Lara Gómez

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela

  • Máis de 3.000 persoas marchan unidas contra o cancro en Vigo 

    Máis de 3.000 persoas marchan unidas contra o cancro en Vigo 

    A primeira marcha contra o cancro da cidade olívica contou con probas de 10 e 5 quilómetros e unha andaina 

    Mario Rodriguez, o gañador na categoría masculina da carreira de dez quilómetros, cruzando a meta tras completar a proba en 24 minutos e 56 segundos | Marta López Castro 

    “Eu quero dicirlle dende aquí, a toda España, que se poñan en marcha contra o cancro; mais non só hoxe, senón todos os días do ano”, con esta frase inauguraba o alcalde da cidade de Vigo, Abel Caballero, a primeira marcha contra o cancro da cidade o pasado 18 de outubro. 3.268 persoas congregáronse fronte á sede da Asociación Española Contra el Cáncer (AECC) en Vigo, situada na rúa Venezuela, para amosar o seu apoio e colaborar nesta causa.  

    Pouco despois das 09:00 da mañá, a xente comezaba a facer fila diante da sede da AECC en Vigo para recoller os dorsais e as camisetas coas que participarían nas probas desta xornada. Pouco a pouco, prendas verdes foron enchendo a rúa entre quentamentos e fotografías conmemorativas ata que, ás 09:30, os encargados da organización presentaron a uns invitados moi especiais: o superheroe Spider–Man e a Legión 501, a asociación que, cun chisco á saga de películas La guerra de las galaxias, apoian a diversas causas. Todo foron risas, fotos, apertas e conversacións ata que lle chegou a hora ao alcalde da cidade olívica de dar o seu discurso, precedido polas palabras da presidenta provincial da AECC en Pontevedra, Ana García, e do presidente da delegación da asociación en Vigo, Martín Lázaro. Caballero non dubidou en afirmar: “Viva a Asociación Española Contra el Cáncer, porque sodes imprescindibles” e, por suposto, agradecer a colaboración de todos os presentes. 

    O alcalde da cidade de Vigo, Abel Caballero, xunto a Ana García, Martín Lázaro e membros da AECC na inauguración da I marcha contra o cancro en Vigo | Marta López Castro 

    A primeira proba do día comezou ás 10.00 cando os participantes na carreira de 10 quilómetros saíron en dirección á rúa Pizarro entre aplausos e gritos de ánimo. Os corredores percorreron a Travesía de Vigo e a Vía Norte ata chegar á rúa de Urzaiz, Príncipe e á Porta do Sol. O trazado continuou pola rúa Elduayen, o Paseo de Alfonso XII, Falperra e Cachamuíña para percorrer a Ronda de Don Bosco e subir a rúa de Enrique Blein Budiño para chegar ao punto de partida e finalizar a primeira volta desta proba. 

    Soamente pasaban 24 minutos e 56 segundos do inicio da proba cando Mario Rodríguez pasou pola meta por segunda vez, converténdose no gañador desta categoría. “É un pracer que tanta xente se una a esta causa”, asegurou o gañador unha vez rematada a proba, que amosaba unha grande alegría malia a súa fatiga. Mario tamén afirmou que “gañar é o de menos, isto é por unha causa e que haxa tanta xente aquí xa é unha vitoria para min”, resaltando así a grande importancia deste evento. Por outra banda, Ella Martín e Rebeca Perea encabezaron a clasificación feminina ao cruzar a meta collidas da man e parar o cronómetro aos 29 minutos. “Á metade da carreira decidimos que iamos a chegar xuntas, é o que máis sentido tiña”, comentou Ella unha vez recuperada do esforzo final. 

    Ella Martín e Rebeca Perea, as gañadadoras na categoría feminina da carreira de dez quilómetros, cruzando a meta tras completar a proba en 29 minutos | Marta López Castro 

    Ademais dos máis de 3.000 participantes, na rúa xuntáronse centos de persoas que, entre apertas, aplausos e gritos de apoio, non deixaron que ningún corredor chegase á meta sen sentirse arroupado por eles.  

    Posteriormente, ás 11:30, comezou a proba de cinco quilómetros, á que seguiu a andaina. Estes dous eventos permitiron que moitas máis persoas, con diferentes preparacións físicas, tamén puidesen participar na primeira edición da marcha contra o cancro en Vigo. 

    Unha vez rematadas todas as probas, procedeuse á entrega de premios. Todos os gañadores tiñan algo en común: a alegría de ter formado parte desta iniciativa que foi todo un éxito. Pero, sen dúbida, o gran éxito da xornada foi o posto de “merchandising” da AECC, sempre con decenas de persoas ao redor desexosas de aportar o que puidesen para a investigación desta enfermidade.  

    Tras a grande acollida desta iniciativa, non hai dúbida de que o vindeiro ano a Asociación Española Contra el Cáncer en Vigo organizará unha segunda edición desta marcha para continuar investigando e apoiando ás persoas que padecen esta enfermidade. 

    Marta López Castro

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela

  • Federico, a flor de pel: chega ‘Un poeta perdido en Nova York’ a Vigo

    Federico, a flor de pel: chega ‘Un poeta perdido en Nova York’ a Vigo

    O Concello de Vigo unha vez máis sorprende co seu plan cultural, dentro de VigoCultura, este sábado 17 de outubro, ofreceu a obra Un Poeta (perdido) en Nueva York que mestura os versos de Lorca coas cartas que escribiu á súa familia. É unha viaxe íntima na que o público rematou buscándose a si mesmo

    Federico escribindo aos seus pais. | Lara Gómez Balado

    Un sábado de outubro, ás oito da tarde, o Auditorio Municipal do Concello encheuse para ver a Lorca. A función forma parte de VigoCultura, o ciclo municipal de outono que ofrece teatro a prezos populares. Esta vez trouxo unha montaxe con Premio Max 2026 e xira internacional: Poeta (perdido) en Nueva York, de El Aedo Teatro. Por oito euros, Jesús Torres, autor, director e intérprete, contou a viaxe de Federico a unha cidade que o cambiou para sempre.

    Se tiña algunha dúbida sobre se o teatro estaba realmente morto, o aforo completo acabou con esa idea que rondaba a miña cabeza antes de que se apagasen as luces. A sala reunía xente de todas as idades e unha gran expectación que inundaba o patio de butacas.

    A función arrancou cun prólogo de La zapatera prodigiosa, unha obra que marcou a infancia de Torres e tamén a de quen escribe. Antes de comezar, Torres saíu como o “autor” e explicou que é para el a obra de Lorca e que iamos ver. Non pediu indulxencia ao público senón atención para o protagonista e para a historia de Federico en Nova York. Torres presentou a representación como unha declaración de amor e antes de converterse en Federico pechou a intervención cunha frase moi acertada e atribuída a Neruda: “A Lorca non fai falta entendelo senón amalo”.

    A montaxe enfronta os poemas de Poeta en Nueva York coas cartas que Lorca mandaba aos seus pais e coa simboloxía característica do autor, como a súa lúa de prata, tan presente coma el mesmo no escenario. A obra divídese por estas cartas, e entre elas aparecen fotografías reais da viaxe que sitúan o espectador no Nova York do crack do 29: unha cidade caótica, pero tamén chea de oportunidades e liberdades que na súa querida Granada non existían, Federico neste novo mundo buscou o que sempre buscara en España, sentirse amado e poder ser poeta sen medo ás consecuencias queisto podería ter. Jesús Torres dálle vida a Federico García Lorca nunha montaxe que percorre a súa experiencia en Nova York.

    Jesús Torres dálle vida a Federico García Lorca nunha montaxe que percorre a súa experiencia en Nova York. | Lara Gómez Balado

    Cun ton intimista pero tamén en momentos cómico, amosou un Federico que a miúdo ten que disfrazarse de Lorca. É o poeta querido, brillante e simpático que todos esperan, mentres por dentro se sente só e co corazón desencaixado, sen saber cal é o seu lugar.

    Esa máscara resulta familiar, porque calquera puxo algunha vez unha fachada e unha cara mellor da que realmente tiña. Tamén oíu esa voz de impenetrable aceiro que persegue o protagonista en todas as escenas e que sabemos que atormentou a Lorca durante practicamente toda a súa vida.

    A lúa de prata atravesa toda a montaxe. É o que Federico busca sen descanso, pero tamén simboliza a morte. A lúa é a súa amiga, o seu amor e a súa necesidade de vivir, e á vez é o que acaba por desesperalo. A ponte de Harlem aparece como lugar de decisión e formula a dúbida de se o protagonista é un poeta abandonado ou un amante tolo. Entremedias óense os ecos das súas grandes personaxes: aquela muller Yerma, as fillas de Bernarda, a noiva de Bodas de sangre, a súa amada zapateira… Todas levan consigo algo de Federico, e Federico leva algo delas baixo a súa pel.

    Federico nun bar. | Lara Gómez Balado

    A posta en escena foi moi vistosa. Unha escenografía xiratoria, a medio camiño entre reloxo e espello, proxectaba imaxes da viaxe de Lorca, provocando no público un sentimento moi vivo, por momentos parecíamos presenciar o home das fotografías no propio teatro e non o actor que o interpretaba. O xogo de luces foi impresionante e espectacular, deu sentido a toda a historia e achegou un toque fantástico á trama que envolveu a sala ata o final da función.

    Cara ao final da obra houbo un cambio de ton. O poema final fala da morte e do que lle arrebataron a Lorca. A Lorca arrebatáronlle a súa poesía, o único que tiña, pero a Federico arrebatáronlle a vida, na súa Granada e aínda non puidemos atopalo.

    Ao acenderse as luces, unha longa ovación con aplausos e asubíos encheu o auditorio durante minutos. Antes de erguerme da miña butaca, oín comentar a un grupo de adultos que non lembraban que a súa etapa en Nova York fose tan escura e que esperaban poder saber máis sobre Federico, porque nunca era suficiente. Despois da función e só a un paseo da casa, todos os presentes marchamos cun anaquiño máis de Federico, que non de Lorca, nos nosos corazóns.

    Lara Gómez

    Estudande do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela

  • O Castro volve ser testigo dun segundo asedio inglés

    O Castro volve ser testigo dun segundo asedio inglés

    Tropas británicas enfróntandose cos dirixentes militares vigueses | Nuria Ubeira 

    Baixo o nome de Vigo 1719. Unha loita esquecida chega a recreación do asedio inglés ao mesmo lugar onde aconteceu fai máis de trescentos anos: O Castro de Vigo. Un recuncho da cidade olívica que garda historia en cada unha das súas esquinas e que pasou de ser un poboado castrexo á fortaleza da vila, converténdose, na actualidade, nun espazo polo que pasear e desconectar. 

    A Escola Municipal de Teatro de Vigo (EMTVigo) era a encargada de levar a cabo esta representación teatral ao aire libre. A diferenza dunha obra de teatro común, nesta non se precisaba de elementos de decoración xa que o propio lugar escollido para representala xa era o ‘decorado’ perfecto. 

    O público xa ocupaba os asentos media hora antes do comezo da obra pero o lugar acompañaba para a perfecta distribución do público, así que os que ían chegando máis tarde fóronse dispoñéndose arredor do escenario principal improvisado, empregando as murallas como asentos. Puideron desfrutar, así, dunha vista panorámica da obra. Xente de todas as idades, dende nenos ata avós, agardaba con impaciencia. 

    Pouco tempo antes de que dera comezo a representación, chegou o alcalde de Vigo, Abel Caballero, acompañado da tenenta de alcalde e outros cargos do Concello. Uns minutos despois, estes entraban polo que parecía ser o ‘camerino improvisado’. Era unha sala dentro das murallas da fortaleza na que se atopaban os actores e actrices. No discurso que deu o alcalde posteriormente, confirmou que foi saudar aos integrantes da Escola Municipal de Teatro. Nel tamén eloxiou a representación que os profesionais tiñan preparada para nós, asegurando que era unha “obra ben trazada e ben situada”. 

    Despois deste breve discurso, a obra por fin deu comezo cunha música de intriga que foi a encargada de poñer ao público en situación e introducilo no ambiente de tensión propio dunha invasión. Este inicio invitaba a pensar que a música ía ter unha maior presencia da que finalmente tivo, algo que se botou bastante en falta. 

    O pirata e explorador británico, William Campier, era o encargado de narrar a obra, proporcionando contexto histórico e o que ía sucedendo nos distintos momentos da representación. Felipe V e Isabel de Farnesio aparecen en escena para representar e contar as causas do asedio inglés a Vigo, que comezaron anos antes co plan para anexionar territorios do imperio xermánico como Cerdeña e Sicilia. 

    Dáse un salto no tempo ata chegar a outubro de 1719, mes no que os ingleses chegaron a Vigo. Unha parella de mariñeiros que faenaban en Bouzas, territorio que nese momento non pertencía a Vigo, observan dende lonxe como varios barcos con bandeiras inglesas comezan a desembarcar na praia de Samil. Acto seguido, son estes quen dan a voz de alarma na fortaleza e aseguran como Alcabre e Bouzas estaban ardendo debido aos ataques do exército inglés. 

    É esa mesma noite cando os ingleses chegan á vila viguesa e ao Castro. Sons de bombas e ladridos dos cans que tamén desfrutaban da obra de teatro alertaban de que o exército comezara cos ataques á fortaleza. Estes sucedéronse durante varios días e chegaron a lanzar máis de 600 bombas ata que, por fin, os vigueses conseguiron expulsalos da cidade. 

    Finalmente, a obra remata e todos os actores e actrices saen a despedirse do público. Probablemente, esta é a miña parte favorita de ir ver unha obra de teatro: cando os artistas poden desprenderse do seu personaxe, respiran aliviados e sorrín, á vez que deixan entrever que están satisfeitos co seu traballo. 

    Saúdo final dos actores e actrices da Escola Municipal de Teatro | Nuria Ubeira  

    Un aplauso bastante longo substitúe os intérpretes para converterse, así, no protagonista. A súa duración reflicte canto lle gustou a representación teatral aos diferentes asistentes. Algúns deles optaban por poñerse de pé para expresar a súa emoción. A continuación, a xente comeza a marchar; algúns volven rápidamente falar da súa vida, pero outros aproveitan para comentar a súa opinión sobre a obra. 

    Durante a obra, o público pode coñecer non só a perspectiva dos vigueses, senón tamén a visión dos ingleses sobre o asedio. Ademais, o escenario era cambiante e moi versátil, xa que non empregaban só a ‘pista principal’ senón que os actores e actrices se movían tamén polas murallas que rodeaban o Patio de Armas da fortaleza, o que proporciona un dinamismo á historia que se está a contar. 

    Actividades e eventos culturais coma este permiten que a historia dunha cidade continúe a ser contada, ao evitar o esquecemento por parte do conxunto da sociedade, algo que é perigoso e sempre ten consecuencias. 

    Nuria Ubeira

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela

  • Unha viaxe polo universo dantesco a través de Dali

    Unha viaxe polo universo dantesco a través de Dali

      Asistentes atendendo a unha explicación | Noelia Montaño 

    O pasado sábado 10 de outubro a sociedade cultural italiana “Società Dante Alighieri” de Vigo, mellor coñecida como “La Dante Vigo”, organizou unha visita á mostra Dante. Dalí. Esta reúne unha serie de gravados realizados polo pintor catalán para ilustrar a Divina Comedia e que se poderán visitar ata o próximo 15 de novembro no Museo do Mar de Galicia.  

    Ao chegar ao recibidor do museo, un pequeno grupo de persoas reunidas falaba en italiano sobre as próximas actividades da asociación. A medida que se incorporaban máis participantes, Daniela Sarraino, presidenta de “La Dante Vigo”, repartiu uns panfletos informativos sobre a exposición que estaba a piques de comezar. Unha vez reunidos uns quince asistentes, comezou o percorrido polo museo a través dun corredor e unhas escaleiras que conducían ata a sala onde se atopaban as pinturas.  

    Xa na sala, Daniela tomou a palabra para presentar a visita. Aínda que a actividade foi levada a cabo pola asociación, as visitas guiadas foron realizadas polas súas voluntarias que se prepararon para compartir os seus coñecementos sobre Dante e a súa obra. A presidenta quixo deixar claro que ninguna delas era experta en arte e pediu aos asistentes que valorasen todo o esforzo que había detrás da iniciativa. A continuación, Beatriz, encargada de guiar ao grupo polo percorrido, presentouse e explicou que aprendera italiano na Escola Oficial de Idiomas. “Non son unha teórica da arte, son unha socia da ‘Societá Dante Alighieri’”, aclarou antes de comezar. Ambas dirixíronse ao grupo en italiano, idioma no que se desenvolvería a visita guiada. 

    Antes de deterse nos gravados fíxose unha breve referencia a Darío Xohán Cabana, tradutor da Divina Comedia ao galego, que contaba cun espazo propio na entrada da sala. Despois, Beatriz comezou a explicar as obras mentres se apoiaba nunhas anotacións que levaba consigo. 

    A visita, que durou aproximadamente 45 minutos, seguiu o mesmo percorrido que a Divina Comedia e dividiuse en tres partes: Inferno, Purgatorio e Paraíso. En total, a exposición conta con cen gravados que se distribúen do seguinte xeito: 34 corresponden ao Inferno, 33 ao Purgatorio e outros 33 ao Paraíso. Antes de explicar os detalles de cada ilustración, Beatriz lía un fragmento do poema gravado na parede da sala en italiano e acompañado da súa tradución ao galego. Durante todo o percorrido, Daniela tamén interveu en varias ocasións para completar as explicacións.  

    Un dos aspectos máis atractivos da mostra é o contraste entre as tres partes do poema, sobre todo entre o Infierno e o Paraíso. As cores apagadas das primeiras ilustracións transmiten unha atmósfera lúgubre e de inquietude, acorde coa experiencia humana que representa esta parte da obra. Entre elas atópase Un diaño lóxico, un gravado no que aparece unha figura comendo a outra. O ambiente cambia ao chegar ao Paraíso. Nesta sección predominan as cores pastel e unha gama cromática máis alegre. Esta diferenza visual entre ambas partes permite apreciar de forma máis detallada como Dalí trasladou os distintos ambientes do poema á linguaxe visual. 

      Algunhas das pinturas sobre o Inferno | Noelia Montaño 

    As explicacións permitiron coñecer mellor o contexto literario e histórico de Dante. Destacouse a importancia do poeta na evolución da lingua italiana nun momento onde o latín era a lingua culta. Dante empregou o idioma da súa cidade, Florencia, e escribiu a obra nunha especie de “latín transformado” que contribuíu ao desenvolvemento do italiano actual. Tamén se abordou o interese de Dalí pola obra seis séculos despois da súa publicación, nun contexto marcado pola guerra e o auxe da psicanálise. O pintor atopou no universo de Dante unha fonte de inspiración que interpretou a través dos seus soños e do seu imaxinario artístico.   

    Nunha breve conversación con Daniela puiden coñecer máis sobre o traballo detrás da preparación da exposición. A presidenta explicou que a asociación levaba traballando neste proxecto dende xaneiro de 2026 coa intención de “unir dúas mentes xeniais”. A iniciativa pretende acercar as dúas figuras separadas por seis séculos mediante a interpretación artística que o pintor catalán fixo da obra do escritor italiano. 

    A pesar de que a visita guiada se desenvolveu totalmente en italiano, o idioma non parecía supoñer ningún obstáculo para os asistentes. Beatriz fixo un gran esforzo por manter a visita nesta lingua, aínda que en certos momentos lle custaba atopar as palabras, facía longas pausas ou tiña que consultar as súas notas. Con todo, as dificultades non impediron que o grupo puidese seguir o percorrido nun ambiente próximo e tranquilo. Mentres algúns asistentes escoitaban atentamente, outros aproveitaban para observar as obras pola súa conta.  

    Nesta visita tamén houbo espazo para as preguntas e os comentarios. Ao falar do estilo artístico de Dalí, un dos asistentes realizou un comentario que provocou as respostas doutras persoas do grupo: “Para facer estas obras, eu pregúntome se este home tivo que consumir algo”, comentou. Unha muller respondeu “os xenios sempre son excéntricos”, ao que outra engadiu “o que pasa é que nós non os entendemos”. Este intercambio deu lugar a un momento desenfadado e reflectiu a curiosidade que esperta a obra do pintor.  

    Ao terminar o percorrido, as guías preguntaron aos asistentes se falaban italiano e varios explicaron que estaban aprendendo na Escola Oficial de Idiomas. “Eu aprendín italiano grazas á miña avoa”, comentou unha muller cuxa avoa emigrou dende Italia ata Arxentina. Aquela pequena conversación permitiu coñecer algún dos diversos motivos que levaran aos participantes a achegarse á exposición e a formar parte dunha actividade realizada nun idioma que non todos dominaban por igual.  

    Entre os asistentes, a experiencia deixou unha impresión positiva. “Foi unha exposición moi interesante e, aínda que non entendín todo á perfección, quedei co máis importante”, comentou un mozo que participou na visita. As súas palabras resumen o propósito dunha actividade que, a través das explicacións das voluntarias de “La Dante Vigo” e das ilustracións de Dalí, achegou o público á Divina Comedia e a dúas figuras claves na arte e na literatura. 

    Uns libros expostos na sala | Noelia Montaño  

    Noelia Montaño

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela