Etiqueta: A Coruña

  • Xurxo Souto, artista coruñés: “O máis importante é que todo o mundo poida ser protagonista da súa propia cidade”

    Xurxo Souto, artista coruñés: “O máis importante é que todo o mundo poida ser protagonista da súa propia cidade”

    O cantante galego fala con emoción tras o cambio da rúa Alcalde Sanjurjo Carricarte da Coruña polo nome dos Diplomáticos de Monte Alto

    Xurxo Souto na modificada rúa Os Diplomáticos de Monte Alto na Coruña. | Damián Suárez Capelán

    Ás veces os cambios non teñen porque ser malos, sobre todo se significan algo positivo. No caso dos veciños da rúa Alcalde Sanjurjo Carricarte, no barrio coruñés de Monte Alto, o que muda é o seu enderezo. Hai unhas semanas, o pleno municipal aprobou a iniciativa de cambiar o nome da rúa, por mor da alcaldía franquista que homenaxea, polo dunha banda que marcou un antes e un despois no barrio: Os Diplomáticos de Monte Alto.

    Co artista Xurxo Souto como vocalista, o grupo bravú consegue facerse un oco no lugar que o viu nacer dun xeito moi especial. Algúns veciños xa o berran: “Imos ser Os Diplomáticos de Monte Alto!”, aínda que para outros o cambio pode ser complicado. Segundo Xurxo, o importante é que a cidade sexa de todos e quizais este pode ser un dos primeiros pasos cara ese camiño.

    Cal foi a vosa reacción tras recibir a noticia da homenaxe co cambio do nome da rúa?
    Nós realmente nin o pedimos nin o esperabamos, polo que foi unha alegría enorme. De feito, foi unha rapaza de Monte Alto chamada Beatriz a que fixo esta proposta e logo xa si que foi xestionado pola agrupación Alexandre Bóveda e levado ao consello polo BNG con apoio do PSOE e coa oposición do PP. Á xente o que lle parece mal é que se lle quite o nome a toda a rúa e a min iso é o que me parece máis bonito, xa que por fin desaparecería o nome dun alcalde franquista, que é unha anomalía nun espazo que é de todas e todos. Para nós é unha alegría marabillosa e aqueles rapaciños que empazabamos naqueles tempos nunca chegarían a pensar que unha rúa do seu barrio levaría o seu nome.

    Que supón para a banda que a iniciativa do cambio parta do barrio e chegue a oficializarse?
    A cuestión está aprobada, aínda que non está cambiado oficialmente, mais parece ser que será nas próximas semanas. Eu mesmo teño unha amiga que vive na rúa e ela xa emprega o novo enderezo e xa lle chegan as cartas sen ningún problema. O máis importante é que todo o mundo poida ser protagonista da súa propia cidade e, no caso da Coruña, é unha honra que se resalce dende Monte Alto. Agora o que falta é ver como o celebramos, porque haberá que festexar que a cidade sexa máis rica, máis diversa e menos tópica.

    “Haberá que festexar que a cidade sexa máis rica, máis diversa e menos tópica”.

    Como de complicado é xestionar unha homenaxe tan diferente como é a de cambiar o nome dunha rúa?
    Cando se fai unha proposta, hai unha comisión de honras no concello na que expertos estudan o caso e despois tense que votar no pleno. O proceso é sinxelo. Ao final un espazo público é un lugar que ten moito valor e que hai que coidar e mimar. É interesante que se poñan nomes que acheguen valores positivos cos que todo o mundo se poida sentir identificado.

    Imaxe da rúa dos Diplomáticos de Monte Alto (antes rúa Alcalde Sanjurjo Carricarte). |Damián Suárez Capelán

    Que vos fai sentir formar parte desta especie de proceso na xestión da memoria democrática?
    Os Diplomáticos representabamos unha parte da sociedade que non aparecía reflectida nos medios e tocabamos unha música dos barrios que estaba desparecida do discurso oficial da cidade. Moitas veces hai comentarios nos que a xente di que se deben conservar nomes da época franquista e é algo que non concibo porque segue sendo honrado nas rúas un réxime que fixo tanto dano a moitas persoas. Neste sentido, sentímonos moi contentos de que a través de nós aparezan reflectidos estes valores nas rúas. É algo precioso.

    “Os Diplomáticos representabamos unha parte da sociedade que non aparecía reflectida nos medios”.

    Cres que a cidade acabará por acostumbrarse ao cambio? 
    Eu penso que a todo nos acostumbramos. O cambio de quitarlle o “l” ao Deportivo da Coruña tamén foi complicado e dicíase que nos roubaran unha letra. É dicir, esos cambios que parecen terribles, ao final afacémonos a eles, sobre todo cando están cargados de connotacións positivas como é no caso do cambio do nome da rúa. Sempre haberá un recalcitrante que dirá que sempre foi doutra forma. De feito, na propia rúa hai un colexio que antes se chamaba Sanjurjo Carricarte e o claustro do profesorado pediu o seu cambio. Agora ben, cómpre destacar que coa mudanza non se quere dicir que o alcalde non fixera cousas positivas, mais no seu momento foi ilexímito porque partía dun réxime ilexítimo.

    Botando unha ollada ao pasado, o camiño da banda ata conseguir esta homenaxe foi moi longo e cheo de grandes recoñecementos. No inicio, cales foron as razóns polas que xurdiron Os Diplomáticos?
    A verdade é que éramos todos rapaces do barrio obreiro de Monte Alto, aínda que viñamos de diferentes aldeas. Nós o que queríamos era facer rock en galego porque naquel momento dicíase que o galego non valía para iso. Ante a situación, decidimos poñer en valor as músicas que escoitabamos nas nosas casas. O guitarrista, Guni, viña de Betanzos e á súa familia gustáballe a música enxebre. O acordeonista, Rómulo, era seguidor dos Chichos e a súa familia escoitaba moitas rancheiras mexicanas. A min encantáme a música folk e, por outro lado, os meus avós fundaron Los Satélites. Deste xeito, mesturamos esas músicas e, aínda que nos dicían que ía ser imposible porque non se falaba galego na Coruña, foi bastante ben e foi moi sinxelo de levar a cabo posto que había algo aí que ninguén formulaba pola visión elitista que existía.

    Damián Suárez

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela

  • Piscinazo en Riazor: o Deportivo deixa escapar dous puntos ante o Levante 

    Piscinazo en Riazor: o Deportivo deixa escapar dous puntos ante o Levante 

    O Deportivo empatou fronte o Levante (1-1) na última xornada en Riazor. Un encontro no que, a pesar de ter a vitoria nas súas mans, unha vez mais os erros defensivos do conxunto coruñés acabaron frustrando os intereses deportivistas. 

    Partido RC. Deportivo de A Coruña contra o Levante Unión Deportiva o pasado 17 de outubro no estadio de Riazor | Yaiza Garea

    O encontro comezou con ambos equipos conscientes de que a situación na táboa de clasificación era delicada e que non permitía regalar puntos. Tanto o Deportivo como o Levante procuraron reducir ao máximo os erros e evitaron cometer riscos que puidesen pasar factura. Algo que se viu reflexado ao longo do desenvolvemento da primeira parte do partido. O xogo de ambos equipos estivo marcado pola falta de precisión. Os balóns non sempre atopaban ós pés axeitados e os remates á porta non conseguían encaixar entre os tres paus. O Deportivo levaba a iniciativa e dominaba o encontro, mentres que o Levante agardaba a súa oportunidade para coller un rebote e poñer aos deportivistas nun apuro. 

    O conxunto herculino buscou avanzar pola súa banda mais forte, a esquerda, na que se atopaba Yeremay, unha das figuras claves do Dépor para xerar medo no equipo rival. O extremo esquerdo tentou subir un punto ao marcador empregando os seus mellores trucos, sen embargo, a falta de precisión dos seus compañeiros impediu que isto sucedera na primeira parte do partido.  

    Once inicial do R.C. Deportivo de A Coruña | Nicolás Silva

    O Levante, tamén tivo os seus intentos de anotar. O conxunto valenciano aproveitou as perdas de balón para xerar medo na portaría de Leo Román. Sen embargo o gardameta deportivista mantívose firme evitando que os visitantes se adiantaran no marcador.  

    Once inicial do Levante UD | Nicolás Silva

    No minuto 45+1 ambos equipos abandonaron o campo para gozar do descanso e pensar en futuras xogadas para anotar gol. 

    Tras o descanso, os equipos volveron ao terreo de xogo para disputar os últimos minutos de partido e conseguir poñerse por diante no marcador. O Deportivo necesitaba atopar ocos na defensa levantina para completar as súas xogadas, e foi de novo Yeremay o que conseguiu romper esa barreira. O canario recibiu o balón e avanzou decidido cara o campo contrario, superando a todos os xogadores rivais que se ían interpoñendo na súa traxectoria. Sen embargo, a defensa levantina conseguiu frear o seu disparo á porta facendo que o balón quedara só nunha zoa perigosa para o Levante, pero, prometedora para o Deportivo. Foi entón cando apareceu a figura de Nsongo Bil, quen aproveitou a oportunidade para rematar en dirección á portaría de Mathew Ryan, permitindo que no minuto 63, o Dépor anotara o primeiro gol do partido. O tanto, puxo eufórica á afección coruñesa que entre gritos e aplausos coreaban o nome de Nsongo Bil. 

    Co 1- 0 no marcador, o encontro parecía presentarse cun resultado favorable para o equipo local. O Levante, pola súa banda, non ía permitir que os coruñeses cantaran vitoria tan alegremente, e comezaron a asumir maior protagonismo no partido. 

    O equipo herculino continuaba á busca do segundo gol. Tiveron varias ocasións, pero faltáballes completar a última xogada. Esa falta de precisión impediu que o Deportivo tivera a vitoria asegurada e mantivo ao Levante con oportunidades de puntuar. 

    A medida que se ían restando os minutos, o equipo visitante foi aumentando a súa presenza ofensiva e obrigando ao Dépor a cerrarse atrás. Os coruñeses perderon o control que levaban mantendo ao longo do encontro e, a pesar dos intentos, non conseguiron afastarse do perigo. O empate chegou no minuto 82, cando Dani Requena rematou cara á portaría do Deportivo e Leo Román non foi capaz pararalo. O erro da defensa deportivista permitiu que o Levante igualara o encontro e deixou ao Dépor sen a vantaxe que conseguira minutos atrás.  

    O gol do equipo visitante cambiou por completo o desenlace dun partido que parecía encamiñado cara a vitoria dos coruñeses. Co empate no marcador e apenas 20 minutos para o final do partido, ambos equipos buscaron aproveitar o tempo para intentar gañar, pero foi o Deportivo o que tivo a oportunidade máis clara para deixar os tres puntos na casa. No tempo engadido, o danés Asp Jensen recibiu o balón nunha posición favorable para marcar, mais o seu remate estrelouse contra travesaño da portaría contraria, perdendo a última oportunidade para o Dépor.  

    O asubío final confirmou o empate e deixou sensacións distintas para ambos equipos. O Levante conseguiu rescatar un punto que daba por perdido, mentres que o Deportivo deixou pasar unha gran oportunidade para sumar unha vitoria ante a súa afección.  

    Yaiza Garea

    Estudante de cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela

  • A cultura abre camiños e a música enche espazos con Uxía na Coruña

    A cultura abre camiños e a música enche espazos con Uxía na Coruña

    A cantante galega abriu o recén estreado Espazo Cultural Manuel María da Coruña cun concerto en homenaxe ao poeta e á xornalista Begoña Caamaño 

    Uxía, Sérgio e Santi no Espazo Cultural Manuel María da Coruña |Damián Suárez Capelán

    Os comezos adoitan ser bonitos, sobre todo se estes se acompañan de música. Na cidade da Coruña, a cultura lévase por bandeira e os lugares de encontro medran sen previo aviso. O Espazo Cultural Manuel María comezou a súa andaina o 6 de outubro na cidade coa idea de convertirse nun lugar onde a participación cidadá permita promover e promocionar a cultura galega. O pasado venres 16, o proxecto celebrou o seu primeiro concerto, De Manuel María a Begoña Caamaño, cargado de emoción e agarimo.

    O recendo a novo misturábase co nerviosismo dos asistentes, o que deixaba claro que aquel espazo sería lugar de moitas historias. A cantante galega Uxía foi quen de poñer a primeira achega nunha iniciativa desta importancia. O local non é demasiado grande, mais suficiente para crear unha atmosfera cercana e íntima. A artista ía de rosa, un rosa que iluminaba o lugar, ás escuras e aínda por decorar, e contrastaba, case de maneira poética, co negro da tela que recobría o escenario. Ao seu carón, o guitarrista Sérgio Tannus e o acordeonista Santi Cribeiro, encargados de empapar a sala co seu fermoso tocar.

    Ás 20:00, Uxía desplegou por primeira vez a súa voz e escolleu a peza Saleta para dar comezo a unha viaxe emocionante. O espazo estaba ateigado de xente e, ao rematar de cantar, ninguén puido reprimir as ganas de aplaudir tras sentirse acariñados pola voz de Uxía e o intimismo do lugar por primeira vez.

    A escolla do repertorio pasou por grandes artistas como O mestriño e deu pé a que Uxía amosase o seu apoio a causas como a situación da inmigración en España, a problemática de Cuba ou a falta do uso do galego pola mocidade (esta última acompañada por poemas de Manuel María). A artista, pouco despois, quixo falar de Begoña, unha das protagonistas da noite, pois ela mesma acaba de editar un disco, Indómitas (2026), no que homenaxea a súa figura. A Begoñísima era un dos seus alcumes, mais tamén a peza que Uxía cantou aquela tarde na Coruña con tanto amor. 

    Tamén a artista Mercedes Peón foi homenaxeada, ao igual que o escritor Uxío Novoneyra cunha das súas obras. Porén, no medio de tanta lembranza, a melodía deu unha reviravolta e, nun intre, comezou unha foliada. Coa pandeireta na man, Uxía e Sérgio puxeron a todos a bailar, sen importar a experiencia nin a calidade, só coa idea de pasar un bo rato. O público, entregado durante todo o concerto, fixo de coro nas cancións, sobre todo cando a cantante sacou O Carro de Fuxan os Ventos como agasallo.

    Os tres artistas no remate do concreto preto do público. |Damián Suárez Capelán

    A noite entraba na sala e o concerto estaba a piques de rematar, foi nese momento cando Uxía decidiu achegarse máis á xente, para que a música entrase neles con maior facilidade. Acompañada dos músicos, os tres marcharon do escenario e percorreron o espazo cantando mentres as caras dos asistentes alumábanse ao escoitar tan de preto aquela fermosa voz e aquelas fermosas melodías. 

    Agora, o espazo non semellaba tan baleiro nin escuro. Uxía, Sérgio e Santi foron os encargados de darlle vida a un lugar que, de seguro, creará grandes historias, encontros e momentos na cidade. Ben o dixo Uxía: “Ogallá este espazo dure mil primaveiras máis e coide a cultura da Coruña. A cultura haina que levar por bandeira, iso sempre é así”. 

    O público marchando do Espazo Cutural Manuel María tras o remate do concerto.| Damián Suárez Capelán

    Os aplausos finais acompañáronse de alabanzas e dun público que se puxo de pé para amosar o seu agradecemento por todo o vivido aquela tarde. Uns querían achegarse a Uxía, comprar o seu traballo e agradecer a viaxe musical e cultural que regalara. Outros saíron exhaustos, pois naquel lugar deixaran todo deles para encher o espazo cultural de vida. As luces das farolas alumeaban a rúa e, un pouco máis tarde, o espazo volvería terse apagado, fundíndose coa fermosa noite de venres, mais coa idea de acender as súas luces moitas veces máis na cidade da Coruña. Ao final, a cultura constrúese así, entre aqueles que queren que a luz nunca se apague. 

    Damián Suárez

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela