
Guillermo Pedrosa é un recoñecido artista plástico vilagarcián que leva máis de cinco décadas explorando os límites da arte. Cunha traxectoria marcada pola experimentación, converteuse nun pioneiro na arte visual conceptual, cunha linguaxe que transita entre a escultura e a pintura. A súa obra caracterízase pola procura de novas formas de expresión, nas que os materiais, os volumes e as ideas adquiren un protagonismo especial. Na actualidade, compaxina a súa actividade artística coa docencia nun estudio en O Carril e O Grove. Moi pronto presentará A Ductilidade do Pensamento, unha exposición que afonda na relación entre o presente e o baleiro.
Comenzaches a pintar moi novo. Daquela, xa imaxinabas que a arte acabaría converténdose na túa profesión?
Comecei a pintar aos once anos, pero todo cambiou cando os meus pais me regalaron un cabalete. Ao principio pintaba de todo: saía ao monte ou ao mar, facía mariñas e paisaxes. Naquela primeira etapa eran exercicios de aprendizaxe. Non sei se xa imaxinaba que chegaría a vivir disto, pero si que me apaixonaba. Tiña un compañeiro co que ía pintar do natural as fins de semana. Saiamos pola mañá, levábamos un bocadillo e pasabamos todo o día pintando. Nunha desas ocasións, comezamos a falar do que fariamos cando fósemos maiores, cando estivésemos casados. Entón dixen: “Eu estou casado, estou casado coa pintura”. Díxeno medio en broma, pero case foi un vaticinio, non? ao final a arte si que marcou a miña vida.
Lembras cal foi a túa primeira exposición?
Foi na miña vila, Vilagarcía, onde reunín plumillas, óleos, paisaxes e mariñas. Naquel momento apenas había espazos dedicados ás exposicións. O Casino, unha sociedade na que se organizaban mostras periódicas, foi o lugar onde realicei a miña primeira exposición individual. Antes participara en certames infantís de pintura, pero aquela foi a primeira oficial.
A túa formación artística é autodidacta. Consideras que non ter recibido formación profesional dificultou o teu crecemento artístico?
Ao contrario, creo que agradezo ter sido autodidacta. Non teño unha licenciatura, pero adquirín os coñecementos pola miña conta. En Galicia non había opcións para estudar arte. Fun á Mestre Mateo, onde aprendín modelado, debuxo e escultura. Tamén asistía como oínte ás clases de Historia da Arte na facultade. Fun construíndo a miña propia formación. Quizais me dificultou aprender determinadas técnicas, iso si, pero case que o agradezo. Se aprendes nun sitio, ás veces dancho todo feito, e a liberdade permitiume experimentar cos materiais. Eu sempre fun inquedo e investiguei cos materiais. Atopábaos en ferraxarías e carpintarías, non en tendas de material artístico.
A túa obra é un híbrido entre pintura e escultura. Que espertou a túa curiosidade por ir máis aló da arte canónica?
A inquedanza. Cando ía en coche dar cursos paraba na praia da Lanzada e daba paseos escoitando música. Entón ía mirando para a area e, sobre todo no inverno, cando había temporais, atopaba restos de pequenas embarcacións, como gamelas, que chegaban á praia á deriva. Entón recollíaas e ía meténdoas no maleteiro. Deste xeito, moi pouco a pouco, comezaron a aparecer cousas no lenzo. Nun lenzo normal, bidimensional, ía pegando madeiras ou unía unhas pezas con outras mediante cordas ou arames. Foi así como entrou o volume na miña obra. Primeiro, de maneira sutil, con pezas pequenas, finas e planas; despois, progresivamente, fun introducindo cada vez máis volume.
Hai algún elemento da túa vila que te inspirase ata o punto de incorporalo nas obras?
Inspírame todo, pero especialmente o mar, tanto pola area como polos materiais que ofrece. Cando deixei de incorporar as pezas tal e como chegaban á beira, comecei a crear as miñas propias formas. Antes, as formas viñan determinadas polas pezas que atopaba, o que traballaba era o fondo da obra. Aínda así, o mar segue moi presente na miña obra, comecei a incorporar area do mar sobre a masa. As cores tamén probablemente proceden do mar. Nalgunhas obras aparecen tons agrisados e azuis. Lembro unha peza de madeira moi deteriorada, marcada polo verde, que traballei con esa mesma cor. Sempre tiven moito contacto co mar. Actualmente teño o estudo a dez metros del: saio do estudo e practicamente estou na praia.
Ao longo da túa traxectoria, experimentaches problemas de saúde relacionados cos materiais que empregabas. De que maneira tiveches que adaptar o teu proceso creativo a estas circunstancias?
Iso foi culpa da investigación con materiais non convencionais. Eu utilizaba alcatrán, queroseno e mesmo ácido sulfúrico. Todos eses materiais eran tóxicos por inhalación e, cando decidín deixalos, o dano xa estaba no meu organismo. Entón decidín utilizar outras técnicas máis inocuas e máis á auga, como o acrílico e comecei a traballar con máscara. Xa non utilizo aqueles materiais, pero sigo exposto a outros. Afectou á miña saúde? Si. Vou deixar de traballar por iso? Non. Ao final, todos imos morrer. Así que, mentres viva, farei o que teño que facer e deixarei constancia do meu traballo.
As túas viaxes a Madrid permitíronche coñecer de preto a obra de grandes mestres. Cres que vivir nunha localidade pequena, como Vilagarcía, condicionou dalgún xeito o teu desenvolvemento como artista?
Gustaríame ter vivido en Madrid ou Nova York, en lugares onde se move moita arte. Pero, debido á miña formación autodidacta, ía moitísimo a Madrid, seis ou oito veces ao ano, só para ver exposicións. Agora ben, vivir aquí, afastado dos grandes centros, nesta etapa da miña vida, o prefiro. Teño tranquilidade. O repouso mental é moi importante, igual que o físico. Se vas de estudo en estudo e de inauguración en inauguración, cando traballas? Estou moi cómodo así. Esa voráxine xa non é para min, a calidade de vida que teño aquí non a conseguiría neses grandes centros.
Próximamente inauguras A ductilidade do pensamento en Lugo. Que podemos esperar desta nova proposta?
Quero crear unha exposición que me interese e que resulte atractiva. Para min é importante a relación entre o que está presente e o que falta. Vou procurar que sexa unha exposición diáfana e tranquila, a pesar de que as obras son moi diferentes, porque hai pezas volumétricas e un par de instalacións.
Ademais, no Concello hai interese en que a mostra se prolongue no tempo, durante tres meses e queren organizar visitas guiadas e achegar a exposición aos centros educativos. Paréceme moi interesante facer chegar o artista e a súa obra á mocidade.
Obras pictóricas de Guillermo Pedrosa






Sara A. Pérez
Estudante do Dobre Grao en Xornalismo e en Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela




