Autor: Sara Abalo

  • Guillermo Pedrosa: “Estou casado coa pintura”

    Guillermo Pedrosa: “Estou casado coa pintura”

    Guillermo posa no seu estudo coa súa obra Añil en Materia Latente | Sara Abalo

    Guillermo Pedrosa é un recoñecido artista plástico vilagarcián que leva máis de cinco décadas explorando os límites da arte. Cunha traxectoria marcada pola experimentación, converteuse nun pioneiro na arte visual conceptual, cunha linguaxe que transita entre a escultura e a pintura. A súa obra caracterízase pola procura de novas formas de expresión, nas que os materiais, os volumes e as ideas adquiren un protagonismo especial. Na actualidade, compaxina a súa actividade artística coa docencia nun estudio en O Carril e O Grove. Moi pronto presentará A Ductilidade do Pensamento, unha exposición que afonda na relación entre o presente e o baleiro.

    Comenzaches a pintar moi novo. Daquela, xa imaxinabas que a arte acabaría converténdose na túa profesión?

    Comecei a pintar aos once anos, pero todo cambiou cando os meus pais me regalaron un cabalete. Ao principio pintaba de todo: saía ao monte ou ao mar, facía mariñas e paisaxes. Naquela primeira etapa eran exercicios de aprendizaxe. Non sei se xa imaxinaba que chegaría a vivir disto, pero si que me apaixonaba. Tiña un compañeiro co que ía pintar do natural as fins de semana. Saiamos pola mañá, levábamos un bocadillo e pasabamos todo o día pintando. Nunha desas ocasións, comezamos a falar do que fariamos cando fósemos maiores, cando estivésemos casados. Entón dixen: “Eu estou casado, estou casado coa pintura”. Díxeno medio en broma, pero case foi un vaticinio, non? ao final a arte si que marcou a miña vida.

    Lembras cal foi a túa primeira exposición?
    Foi na miña vila, Vilagarcía, onde reunín plumillas, óleos, paisaxes e mariñas. Naquel momento apenas había espazos dedicados ás exposicións. O Casino, unha sociedade na que se organizaban mostras periódicas, foi o lugar onde realicei a miña primeira exposición individual. Antes participara en certames infantís de pintura, pero aquela foi a primeira oficial.

    A túa formación artística é autodidacta. Consideras que non ter recibido formación profesional dificultou o teu crecemento artístico?
    Ao contrario, creo que agradezo ter sido autodidacta. Non teño unha licenciatura, pero adquirín os coñecementos pola miña conta. En Galicia non había opcións para estudar arte. Fun á Mestre Mateo, onde aprendín modelado, debuxo e escultura. Tamén asistía como oínte ás clases de Historia da Arte na facultade. Fun construíndo a miña propia formación. Quizais me dificultou aprender determinadas técnicas, iso si, pero case que o agradezo. Se aprendes nun sitio, ás veces dancho todo feito, e a liberdade permitiume experimentar cos materiais. Eu sempre fun inquedo e investiguei cos materiais. Atopábaos en ferraxarías e carpintarías, non en tendas de material artístico.

    A túa obra é un híbrido entre pintura e escultura. Que espertou a túa curiosidade por ir máis aló da arte canónica?
    A inquedanza. Cando ía en coche dar cursos paraba na praia da Lanzada e daba paseos escoitando música. Entón ía mirando para a area e, sobre todo no inverno, cando había temporais, atopaba restos de pequenas embarcacións, como gamelas, que chegaban á praia á deriva. Entón recollíaas e ía meténdoas no maleteiro. Deste xeito, moi pouco a pouco, comezaron a aparecer cousas no lenzo. Nun lenzo normal, bidimensional, ía pegando madeiras ou unía unhas pezas con outras mediante cordas ou arames. Foi así como entrou o volume na miña obra. Primeiro, de maneira sutil, con pezas pequenas, finas e planas; despois, progresivamente, fun introducindo cada vez máis volume.

    Hai algún elemento da túa vila que te inspirase ata o punto de incorporalo nas obras?
    Inspírame todo, pero especialmente o mar, tanto pola area como polos materiais que ofrece. Cando deixei de incorporar as pezas tal e como chegaban á beira, comecei a crear as miñas propias formas. Antes, as formas viñan determinadas polas pezas que atopaba, o que traballaba era o fondo da obra. Aínda así, o mar segue moi presente na miña obra, comecei a incorporar area do mar sobre a masa. As cores tamén probablemente proceden do mar. Nalgunhas obras aparecen tons agrisados e azuis. Lembro unha peza de madeira moi deteriorada, marcada polo verde, que traballei con esa mesma cor. Sempre tiven moito contacto co mar. Actualmente teño o estudo a dez metros del: saio do estudo e practicamente estou na praia.

    Ao longo da túa traxectoria, experimentaches problemas de saúde relacionados cos materiais que empregabas. De que maneira tiveches que adaptar o teu proceso creativo a estas circunstancias? 
    Iso foi culpa da investigación con materiais non convencionais. Eu utilizaba alcatrán, queroseno e mesmo ácido sulfúrico. Todos eses materiais eran tóxicos por inhalación e, cando decidín deixalos, o dano xa estaba no meu organismo. Entón decidín utilizar outras técnicas máis inocuas e máis á auga, como o acrílico e comecei a traballar con máscara. Xa non utilizo aqueles materiais, pero sigo exposto a outros. Afectou á miña saúde? Si. Vou deixar de traballar por iso? Non. Ao final, todos imos morrer. Así que, mentres viva, farei o que teño que facer e deixarei constancia do meu traballo.

    As túas viaxes a Madrid permitíronche coñecer de preto a obra de grandes mestres. Cres que vivir nunha localidade pequena, como Vilagarcía, condicionou dalgún xeito o teu desenvolvemento como artista? 
    Gustaríame ter vivido en Madrid ou Nova York, en lugares onde se move moita arte. Pero, debido á miña formación autodidacta, ía moitísimo a Madrid, seis ou oito veces ao ano, só para ver exposicións. Agora ben, vivir aquí, afastado dos grandes centros, nesta etapa da miña vida, o prefiro. Teño tranquilidade. O repouso mental é moi importante, igual que o físico. Se vas de estudo en estudo e de inauguración en inauguración, cando traballas? Estou moi cómodo así. Esa voráxine xa non é para min, a calidade de vida que teño aquí non a conseguiría neses grandes centros.

    Próximamente inauguras A ductilidade do pensamento en Lugo. Que podemos esperar desta nova proposta?
    Quero crear unha exposición que me interese e que resulte atractiva. Para min é importante a relación entre o que está presente e o que falta. Vou procurar que sexa unha exposición diáfana e tranquila, a pesar de que as obras son moi diferentes, porque hai pezas volumétricas e un par de instalacións.

    Ademais, no Concello hai interese en que a mostra se prolongue no tempo, durante tres meses e queren organizar visitas guiadas e achegar a exposición aos centros educativos. Paréceme moi interesante facer chegar o artista e a súa obra á mocidade.

    Obras pictóricas de Guillermo Pedrosa

    Sara A. Pérez

    Estudante do Dobre Grao en Xornalismo e en Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela

  • O Cocido volve a ser o prato estrela das festas do barrio de Os Duráns 

    O Cocido volve a ser o prato estrela das festas do barrio de Os Duráns 

    Os convidados agardan sentados, baixo a carpa, a chegada do cocido | Sara Abalo 

    En Vilagarcía saben do bo comer. O pasado domingo 11 de outubro, celebrouse, no barrio dos Duráns, a terceira edición da Festa do Cocido. A explanada fronte á estación de autobuses converteuse nun punto de encontro entre veciños e visitantes que se achegaron para degustar un dos pratos máis tradicionais da gastronomía galega. Durante toda a xornada, a comida, a música e as conversas compartiron protagonismo nunha celebración que volveu demostrar a importancia das festas de barrio. 

    Coa música como aperitivo, ben cedo pola mañá, comezaron a escoitarse as primeiras gargalladas. A explanada encheuse de familias, maiores e pequenos que bailaban e xogaban mentres Dieguiño, o cantautor vilaxoanés, amenizaba a sesión vermú. Cunha cervexa na man e a mirada posta no escenario, o público cantaba ao ritmo de “Pero sigo siendo el rey”. O artista aproveitou o momento para agradecerlle á comisión que contase con el: “En Os Duráns a xente é increíble. Xa non só contan cun artista, contan cun amigo”. Así, entre aplausos e cancións, puxo o punto final á actuación con Soldadito marinero. Entre risas, os asistentes comentaban o concerto, mentres Diego Dasilva, o vocalista, se mergullaba entre os grupos de amigos. A música serviu, ademais, como punto de partida para unha mañá na que ninguén parecía ter présa.

    Dieguiño cantando na sesión vermú. | Sara Abalo

    Pouco despois, os asistentes comezaron a dirixirse cara á carpa da organización para gozar do verdadeiro protagonista da xornada: o cocido galego. Nesta terceira edición, a participación superou as expectativas. “O primeiro ano vendemos 115 pratos e este superamos os 215”, asegurou Norber Garnacer, presidente da Comisión de Festas de San Pedro. Cada ano, os veciños dos Duráns apostan por reunirse nestas datas para compartir boa comida e compañía. Dende a comisión teñen claro que “a acollida cada vez é mellor e os locais de Vilagarcía colaboran moito”. 

    De feito, nesta edición, grazas á colaboración de máis dunha vintena de establecementos, sortearon 50 premios durante a xornada. Tendas como Xoiería Rapariz, Churrasco Rubiáns, París Cosméticos, Café Bar A Perla ou Copy & Print achegaron o seu gran de area mediante a venda de rifas durante os meses previos. O sorteo converteuse tamén nun dos momentos máis animados do día: as celebracións foron tantas que algúns asistentes mesmo se subiron ás cadeiras ao ritmo de “Antonio, Antonio”. 

    E, por fin, cos grupos de familiares e amigos colocados arredor das mesas, o servizo de cátering comezou a repartir o menú. A Pulpería Porta de A Estrada volveu ser a seleccionada pola Comisión de Festas de San Pedro. “É o terceiro ano que vimos e a acollida segue sendo boísima”, explicou Luis Manuel, cociñeiro encargado da preparación do cocido. Nesta ocasión, dez persoas traballaron para atender os comensais e garantir que non faltase comida nas mesas. Por 36 euros, os asistentes puideron gozar dun menú completo composto por sopa de cocido e cocido tradicional. Para os máis pequenos, a proposta foi diferente: milanesa con patacas, refrescos e un postre caseiro. Unha comida abondosa que permitiu á veciñanza compartir a sobremesa sen présas.

    As horas seguintes transcorreron entre bos pratos, música e, sobre todo, bo ambiente. As familias e os amigos reuníronse arredor das mesas para conversar, comentar a festa e botar unhas risas. “O cocido sempre está bo, pero como este, ningún”, asegurou unha rapaza da Torre. Aínda que a celebración naceu como unha iniciativa veciñal, a festa atrae persoas doutras localidades galegas. “Veñen uns da Coruña, outros de Rianxo”, explicou Norber, o presidente, satisfeito coa resposta da xente. A barra e o posto de larpeiradas tamén contribuíron ao éxito: os adultos coa cervexa na man e os nenos cos regalices, nunha estampa propia das festas de barrio. 

    Coa chegada da noitiña, a celebración foi chegando ao seu fin. Dieguiño, un dos artistas máis queridos polo público vilagarcián, volveu subir ao escenario para rematar a xornada por todo o alto. Os últimos acordes puxeron o broche final a un día marcado pola gastronomía e a música. Despois de horas de encontros e celebración, os veciños dos Duráns despediron a terceira edición dunha festa que medra ano tras ano. Agora agardan xa o próximo encontro, coa satisfacción de manter viva unha tradición que reúne o barrio arredor da mesa e da música. Porque, como eles mesmos din, “son un barrio ‘cojonudo’”.

    Sara Abalo Pérez

    Estudante do cuarto curso do Dobre Grao en Xornalismo e Comunicación Audiovisual na Universidade de Compostela