Autor: Martín Domínguez

  • Do emerxente ao foco: un novo son chega a Galicia

    Do emerxente ao foco: un novo son chega a Galicia

    O rapero compostelano e impulsor de ‘Boiler Club’, 4Kanoon, fala sobre o auxe da música urbana en Galicia e España: “O público valora o sentimento de atoparse a gusto coa xente coa que comparte unha música en específico”

    Fotografía da segunda edición de Boiler Clvb | Iago Muñiz
    Fotografía da segunda edición de Boiler Clvb | Iago Muñiz

    Mario Benito, máis coñecido en redes e escenarios como 4Kanoon, é unha das voces emerxentes do panorama musical galego de música urbana. A música galega cada vez está máis presente en escenarios nacionais e tamén en xéneros musicais que ata o de agora non se atopaban tan extendidos na sociedade. Hoxe adentrámonos na vida dun compostelano que busca facerse un oco na escena que lideran coñecidos nomes coma 9Louro, Kid Mount ou Lg1do.

    Unha carreira marcada polo xénero escollido

    Por que escolliches a música urbana?

    Eu comecei neste xénero no ano 2023, porque algunhas amizades xa facían cancións urbanas para entón e o urbano sempre me chamou a atención. Por así dicilo: “barrín para miña casa”. O que máis me gusta desta música é a amplia gama de sons que pode haber. Hoxe en día hai unha gran fusión de xéneros, o xénero urbano xa non só implica rapear, podes mezclalo con bases de pop-rock e resultar tamén en sons innovadores, como fai Machine Gun Kelly por exemplo.

    Tes referencias artísticas que che impulsaron a afondar neste mundo?

    Por enriba de todo enfoqueime na escena de Arxentina e Estados Unidos na era do SoundCloud Rapper coma Juice WRLD,  XXXTentation, Duki ou Khea.

    Concerto de 4Kanoon na sala MyClub, en Santiago de Compostela | Iago Muñiz
    Concierto de 4Kanoon na sala MyClub, Santiago de Compostela | Iago Muñiz

    Segues formándote de cara aos escenarios? Qué espera a xente á hora de ir a verte cantar?

    Agora mesmo estou a estudar produción musical, non pretendo vivir diso pero si aprender e profesionalizar máis o meu son de cara á miña carreira como artista. Nos meus concertos destaco a capacidade vocal que traballo e a xente á que lle gusta a boa música en directo adoita valoralo.

    O xénero urbano: en boca de todos

    Por que a xente cada vez simpatiza máis con este xénero no noso país cando, ata agora, non estaba tan extendido?

    Xúntase a fusión dos xéneros que che comentaba antes co factor social. Si que é verdade que cando hai públicos máis pequenos os fanáticos adoitan atoparse moito máis preto dos artistas, e isto fai que o público valore tamén o sentimento de estar cómodo coa xente coa que comparte un gusto musical específico.

    Que pensas que teñen os artistas galegos coma ti que agora fan máis ruido no nacional? Algún talento destacado?

    Pois a verdade e que aquí hai un apoio ao xénero bastante amplo. É verdade que en Madrid ou Barcelona teñen moito apoio pero aquí a xente “vólcase” moito nos seus artistas e iso axuda moito a impulsarnos entre todos. Son moitísimos agora mesmo, pero destaco a Roni GZ, Chiri e Mikeyyy.

    O mundo das festas de música urbana

    Ti organizas a túa propia festa con este xénero por bandeira. Que as caracteriza e que se pode escoitar nestes eventos?

    Valórase a personalidade da festa. Nós con Boiler Club basámonos no noso criterio persoal e dámoslles liberdade total aos artistas e DJs que pasan pola festa, permitíndolles cantar ou pinchar o que eles queiran. É verdade que se ves a alguén facer o que lle gusta, contaxia esa enerxía, que no noso caso sempre o fai, entón  a xente que ven o disfruta máis. Por destacar nomes na nosa, podes escoitar dende MDA, Biberon, Sticky M.A. e Yung Beef ata arxentinos coma os que nomeei antes: YSY A, Duki, algúns americanos… un pouco de todo.

    Fotografía da segunda edición de Boiler Clvb | Iago Muñiz
    Fotografía da segunda edición de Boiler Clvb | Iago Muñiz

    Cres que hai “santuarios” da música urbana en Galicia ou locais que a xente identifica por este tipo de festas? Permaneceron co paso dos anos?

    Si. Fai anos tiñamos Malatesta en Santiago, unha sala que xa pechou as súas portas, Molotov en Vigo… Pero é certo que a día de hoxe con este auxe está a difuminarse un pouco a centralización nestes espazos da música urbana. Agora está surxindo REM en Santiago e Doppler ou Mondo en Vigo. 

    A realidade do xénero, en loita co estigma

    Cres que as institucións galegas axudan o suficiente a eventos deste tipo de música? 

    En absoluto. Sempre poñen moitísimas pegas en calquera clase de evento deste tipo e, por desgracia, moitos rematan cunha cancelación a último momento pese a levar todas as cousas en táboa e ben feitas.

    Con que estigmas cres que segue a loitar este tipo de música por moi coñecida que sexa a día de hoxe? 

    Séguese a loitar contra o estigma dun xénero que xorde co rap na rúa. Isto implica sobre todo o tema das sustancias, situacións controversiais dos artistas que non especifico pero a xente que as saiba identifica do que falo… Créase esa imaxe sobre certos perfís e xeralízase cando non debería ser así. Por sorte, a vida vai evolucionando e xa non se relaciona tanto coa vida nas rúas e demáis asuntos, grazas en parte ás redes sociais que achegaron todo este mundo ao público. 

    Grazas a testemuñas coma a de Mario podemos ser máis conscientes de dous puntos importantes con respecto ao panorama musical actual: o primeiro é que acadar un alto posto na escea require de moita loita persoal e, por último, que os gustos que unen á sociedade na contorna musical mudan cada día máis.

    Martín Domínguez

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela

  • Kounellis: cando a arte rescata a memoria

    Kounellis: cando a arte rescata a memoria

    Mantón con cunchas, Janis Kounellis | Martín Domínguez

    Chega ó CGAC a exposición Labirinto sen paredes de Janis Kounellis

    O Centro Galego de Arte Contemporánea inaugurou o pasado 25 de setembro a exposición de Janis Kounellis Labirinto sen paredes. Mediante esta, o pintor grego representa unha viaxe da arte povera pola memoria marítima do artista. A mostra amosa unha gran perda nas xeracións actuais da poetización do océano, os medios de transporte marítimos e a migración por mor da globalización. 

    A través dunha profunda visión arqueolóxica e empregando materiais cargados de significado, Kounellis fai eco da súa historia a través dun laberinto levantado nas dúas grandes salas do CSAG, o Dobre Espazo. 

    Folletos informativos de Janis Kounellis | Martín Domínguez

    Un gran mantón con cunchas incrustadas colgando dunha lousa de madeira dános a benvida á exposición. A guía do Centro Galego de Arte Contemporáneo aporta contexto a cada peza, sendo esta o punto polo que comezamos a navegar no mar: a praia. Deste xeito, a obra inmisce ao visitante na profundidade das augas a través de materiais con significación e peso na memoria de cada un deles. 

    Os documentos atopados na primeira sala de exposición amosan os compañeiros da arte povera que compartiron proxectos con Kounellis que o CGAC acolleu durante a súa historia. Nestes amósanse fotografías e manuscritos que o propio artista grego empregara nuns obradoiros que el mesmo impartira no museo no ano 1997. 

    Albatros, Janis Kounellis- Botiquíns, vendas e velas | Martín Domínguez

    A primeira metade da exposición a protagonizan un conxunto de obras compostas de seccións rotas de barcos que colgan suspendidas fronte placas de aceiro inclinadas, evocando o desgaste e a memoria dos propios obxectos. Tamén atópanse espallados polo chan velas e vendas xunto ás súas respectivas boticas. Nestes pequenos obxectos o artista quere que lembremos que todo o que compón a obra en algún momento pertenceu a xente coma nós que viaxaba nestas embarcacións. 

    Albatros, Janis Kounellis – Pezas de barcos | Martín Domínguez 

    Este proceso industrial pegou máis forte que nunca no mar Mediterráneo a partir do ano 1956. As súas augas foron escenario de moitas escenas de migración ao longo do século XX e todas as imaxes que podemos apreciar non son neutras, nunca o foron para este pintor; Kounellis quere que no fondo sempre teñamos na mente todas as vivencias e vidas perdidas no mar polo mero feito de tentar salvarse e optar a vidas mellores do outro lado da beira. 

    Neste período e no anterior é onde quere situarnos o artista facéndonos unha pregunta: Por que perdéramos a costume de analizar ou poetizar cada anaco da vida marítima para facelo algo tan común e simple a día de hoxe? Onde quedan todas estas lembranzas das que outros facían o eixo principal das súas vidas? 

    Óleo sobre papel, Janis Kounellis. | Martín Domínguez 

    Ao longo da exposición, entre corredoiros e anacos de barcos (ou pezas de recordos, como as chama o pintor grego), barras de óleo sobre papel marcan os nosos pasos para non perder o fío pictórico da obra. Levan por bandeira a tarefa de gardar o recordo do que se está nas profundidades da auga e representan o que iso esperta no sentimento das persoas que viaxaban polo mar. 

    “Candeas” Janis Kounellis. Fonte: Martín Domínguez
    Candeas, Janis Koudellis | Martín Domínguez 

    A Xoia da obra: os mantóns venecianos. 

    Nesta segunda metade, os mantóns venecianos son todo o que podemos ver. Unhas enormes telas colgantes con escrituras de iniciais e algunhas con motivos relixiosos coma o corpo de Xesús baixo o nome de Velas, pinturas, cordas e pedras. 

    Trátase de nove candeas venecianas dispostas en forma de abano que, marcadas polo seu uso, gardan a memoria da súa anterior vida no mar. Todas as imaxes que amosan nos seus gravados tentan coroar a exposición cunha volta de significado: o mar coma espazo de intercambio cultural.  

    A última parte da exposición tamén mostra a fraxilidade da vida humana. O autor trata de representar que, independentemente de onde sexas, sempre podes perdelo todo nas augas que facilitaban o intercambio de experiencias e visións nos anos 50. 

    Candeas, Janis Kounellis | Martín Domínguez 

    Finalmente a exposición de Kounellis despídese cuns anacos de mantón nun marco, facendo recordar o fío narrativo de toda esta viaxe de “mente antiga e arte contemporánea”: “Gardar a memoria. Non só debemos facelo na nosa mente ou nos obxectos que rodean a vida marítima, senón que debemos loitar porque as próximas xeracións tamén poidan entender todo o que se viviu anos atrás. A historia non só se conta de boca a boca”. 

    Esta exposición do Centro Galego de Arte Contemporáneo busca ser un encontro cultural do noso país coas augas que nos rodean e estará dispoñible para visitas gratuítas ata o día 24 de xaneiro de 2027.

    Teas colgando nun marco, Janis Kounellis | Martín Domínguez 

    Martín Domínguez

    Estudante do cuarto curso do Grao en Xornalismo na Universidade de Compostela