Autor: Catuxa Rodríguez

  • Chus Carracedo, presidenta de Patiñas da Estrada: “Non había adopcións e chegaban cada vez máis gatos”

    Chus Carracedo, presidenta de Patiñas da Estrada: “Non había adopcións e chegaban cada vez máis gatos”

    Chus Carracedo, presidenta da asociación, con Laly, unha das gatas en adopción, en brazos | Catuxa
    Rodríguez

    “Patiñas da Estrada” é unha asociación protectora de animais sen ánimo de lucro que xorde hai case un ano e medio. Dende entón, a súa misión foi variando entre salvar gatos e cans en situación de rúa, darlles os coidados que necesiten o tempo que necesiten e velar pola adopción responsable destes. Non obstante, agora os que precisan de axuda son eles, pois hai escasas dúas semanas que tiveron que pechar as portas das adopcións por falta de recursos.

    Imaxino que para unha protectora de animais pecharlle as portas a aqueles que se atopan en situación de abandono foi unha decisión difícil de tomar. Que foi o que vos levou ata este punto?

    Principalmente, que non temos un local. Nós somos unha asociación moi pequena, levamos un ano e catro meses sen axudas nin subvencións, sobrevivindo a base desocios, doazóns e moi poucos cartos. De feito, o noso local é unha pequena casiña prestada por un particular con só catro espazos nos que xa temos a 16 gatos, e un canil no que temos un can. É inviable abrirlles as portas a máis agora mesmo se lles queremos dar un coidado digno, non temos sitio para máis.

    Ante isto, o concello de A Estrada propuxo habilitar algunha das antigas escolas rurais que se atopen en desuso. Como melloraría a vosa situación dispoñer destas novas instalacións?

    Sería un novo comezo. Xa só con un mínimo que sería poder ter un baño, unha sala de corentenas e polo menos oito cubículos, avanzaríamos moitísimo. O malo é que esa casa que nos ofrecen… [suspira] Está bastante abandonada. Non hai seguridade de que nola den porque, ao ser pública, calquera veciño a pode reclamar, e nese caso entraríamos en desputa. No caso de que nola den, terían que poñernos luz, auga, ventanas… É algo que nos corre bastante présa, porque se nós non nos facemos cargo das colonias do concello estas multiplícanse e, ao final, é unha pixota que se morde a cola.

    O voso equipo confórmano persoas voluntarias que aproveitan o seu tempo libre para colaborar coa causa, sen ningunha remuneración. Ata que punto chega a solidariedade cando se poñen as cousas difíciles?

    Por esa parte estamos tendo moita sorte. Si que é certo que sempre estamos baixo mínimos, ao final somos unha asociación moi pequena con moi poucos cartos e sen ningún tipo de axuda, pero cando as cousas se poñen realmente difíciles, a xente vólcase con doazóns. Á xente pódelle parecer unha tontería pero só doar catro ou cinco euros para nós é toda unha axuda. Se todo o mundo doase un euro, sería unha marabilla.

    Ademais, á busca dun espazo adecuado súmase a necesidade de máis voluntarios que poidan colaborar. Que debe ter alguén para colaborar con Patiñas?

    Un amor infinito polos animais e ganas de axudar. O resto xa o poñemos nós.

    Este é un problema que chegou ao límite agora pero que xa se ven avisando por parte da asociación ao Concello dende verán. Cres que se podería ter evitado esta situación se se tivese actuado antes ou era algo inevitable?

    Si, era algo que ía pasar porque pasa cada certos meses. Precisamente ao ser verán a xente marcha de vacacións e non adoptan, polo que o ritmo ralentizouse. Non había adopcións e chegaban cada vez máis gatos. Agora parecía que todo comezaba a moverse, pero tamén entrou o factor de que a xente pensa que unha adopción é gratuítacando non, polo que tampouco queren adoptar. Eu penso que cando todo corre do noso peto, cobrar un mínimo é indispensable.

    Vós explicastes que despois de verán a situación da protectora empeorou, por unha parte porque incrementaron as camadas de gatos, e por outra porque as citas de castración concedidas por CAAN (Centro de Acollida de Animais Abandonados) diminuíron. Porén, a Deputación de Pontevedra nega isto e di que as citas non diminuíron. É un xeito de mirar cara outro lado por parte da institución ou un malentendido?

    Si, eu creo que é mirar cara outro lado. Eles publicaron un artigo onde dicían que ían conceder 200 castracións. A nós só nos castraron 48. Si que é verdade que CAAN nos dixo que fomos o concello que máis castracións tivo, pero aínda así paréceme unha mala xestión pola súa parte. Tiñamos moitos gatos en lista de espera e pecháronnos as portas, cando nos correspondían 152 castracións máis. Entendo que, quizais, non terían infraestrutura, pero entón que non enganen.

    Finalmente, que cambios credes que fan falta para que a protectora non se volva encontrar na mesma situación dentro duns meses, por exemplo?

    Máis concienciación, castración e o método CER [Captura, esterilización e retorno]. O máis importante para nós é que a xente se conciencie de non deixar saír aos seus gatos á rúa sen supervisión, corren risco de atropelos e de dar lugar a camadas descontroladas. E se queren deixalos saír, que non deberían, que os esterilicen e lle poñan chip. Fai falta moitísima, moitísima concienciación sobre este tema, porque a xente ten moi normalizado deixar os gatos soltos, e despois veñen os problemas. De feito, queremos empezar a ir dar charlas polos colexios para concienciar sobre o tema.

    Catuxa Rodríguez

    Estudante do cuarto curso do Dobre Grao en Xornalismo e en Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago Compostela

  • Guitarra, voz e proximidade: Fernando Tato presenta o seu novo EP no Modus Vivendi

    Guitarra, voz e proximidade: Fernando Tato presenta o seu novo EP no Modus Vivendi

    O cantautor coruñés interpretaba “El propio funcionamiento de las cosas” este xoves 15 de outubro a pé de escenario no pub compostelán

    Fernando, á dereita, e Marcos, o seu guitarrista, á esquerda, tocando no Modus Vivendi | Catuxa Rodríguez

    Son as 21.00 dun xoves en Santiago de Compostela e a capital galega déixanos desfrutar dunha desas noites, escasas pero agradables, nas que a temperatura convida a saír ás rúas. Á súa vez, Fernando Tato está a piques de comezar a presentación do seu novo EP, “El propio funcionamiento de las cosas”, no local Modus Vivendi, na Praza de Feixoó.

    O cantautor de Narón volve aos escenarios de proximidade con nada máis que a súa voz, dúas guitarras e unha colección musical desinhibida que pide ser tocada en directo. Trae unha proposta sinxela en acústico que reúne a aqueles que se atreven a entrar pola pequena porta do pub compostelán. Bo ambiente, proximidade e sentimentalismo: crónica dun tímpano máis que satisfeito.

    A xornada comeza antes de tempo cando, quince minutos antes da hora de inicio, escóitanse os primeiros acordes. Unha melodía básica que fai que os máis impacientes xa se senten a escoitar mentres outros seguen coa conversa que sempre se adoita dar con unha copa de viño na man. Ultímanse detalles e as escasas 20 persoas que nos acercamos a escoitar hoxe a Fernando agardamos sentadas pola apertura do show, coma quen agarda por un agasallo de Nadal.

    O concerto arrinca con puntualidade acompañado dunhas palabras do cantautor agradecendo a todos aqueles que decidiron estar hoxe aquí. “Eu mañá traballo ás 10.00 en A Coruña, pero aquí estou!”, escóitase polo baixo. Sen máis dilación e tras un “Vámonos, atento Marcos” de Fernando, comeza esta actuación en acústico en formato de dúo, entre Fernando Tato á guitarra española e o seu guitarrista, Marcos, á eléctrica.

    O repertorio de hoxe constrúese arredor da combinación das novidades do EP co material dos seus álbums máis antigos, todos eles seguindo a liña temática do amor frustrado, da soidade, de persoas que veñen e van, de cousas que rompen… “Ahora seguimos con más canciones felices y esperanzadoras”, chanceaba o propio Fernando co público sobre a fixación dos seus temas. Aínda así, as letras contan con temáticas recoñecibles e sen adornos que permiten identificarse entre as súas liñas.

    O escenario do Modus Vivendi cos instrumentos dos intérpretes | Catuxa Rodríguez

    Unha vez rematan as tres primeiras cancións, o público fúndese nun longo aplauso e en comentarios de ovación que se estenden ata cada recuncho do local, “Bravo! Guapo!”, escoitábase. Só fai falta a súa voz, dúas guitarras e unha noite de cancións de amorpara encher o Modus Vivendi de emoción e sentimentalismo.

    Respírase un aire de proximidade que naturaliza calquera tipo de intervención entre o público e o autor, pois as interaccións entre ambos son constantes. “Yo vine por la música pero me voy siendo fan de un nuevo artista para mí”, declaraba unha muller do público.

    O setlist vaise esgotando e a emoción do público vólvese inversamente proporcional, pois os aplausos e os movementos de cabeza ao ritmo dos acordes van en aumento. Case chegando ao final chega o clímax cando, neste petit comité, Fernando avanza unha canción exlcusiva. “Acabamos de llegar de madrid de hablar con el productor” confesaba, polo que a expectación é máxima.

    O ambiente do local ofrece un espazo de conversa e proximidade, pois o tamaño do lugar súmase a unhas luces cálidas e concretas que animan a calquera a adherirse como espectador. Por isto é que, a medida que o concerto vai medrando, tamén o fai o aforo do Modus Vivendi, que no final do evento xa case non permite que ninguén máis entre por risco de rebordar a escasa capacidade.

    Despois do concerto puidemos falar con Fernando e explicounos que a elección deste lugar foi precisamente por iso, pois ademais de frecuentalo na súa xuventude, “es más mítico que la propia catedral”, dicía, “propicia un ambiente distinto, disfruto mucho estar a medio metro de la gente”.

    Antes de rematar o artista aproveita para explicar o funcionamento da billeteira inversa, que é pola que se rixe o concerto. “Pasar la gorra de toda la vida”, dicía. A billeteira inversa consiste en que es ti quen decide canto vale o concerto, depositando ao final do mesmo os cartos que ti consideres. Neste caso, a aportación mínima suxerida son cinco euros.

    “Decirte adiós” é a canción escollida para despedir esta xornada musical, que entre risas e bromas acompaña aos agradecementos do artista cara todo o seu equipo e ao público presente. Un evento inesquecible que aproxima aos pequenos artistas un paso máis da resonancia na industria musical e que permite desfrutar da boa música nos recunchos máis pequenos de Santiago de Compostela.

    Catuxa Rodríguez

    Estudante do cuarto curso do Dobre Grao en Xornalismo e en Comunicación Audiovisual na Universidade de Compostela